Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2009 r., sygn. [...], Wojewoda [...] odmówił J. J. umorzenia spłaty należności pieniężnej z tytułu nałożonych na niego w dniach [...] września 2008 r. i [...] października 2008 r. mandatów karnych kredytowych w łącznej kwocie 400 zł.
W podstawie prawnej swej decyzji organ I instancji powołał art. 42 ust. 1 pkt 3, ust. 4 pkt 4 i ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych stwierdzając w uzasadnieniu, iż brak współpracy Strony z organem uniemożliwił ustalenie rzeczywistej sytuacji finansowej wnioskującego o umorzenie a w konsekwencji także ewentualne uwzględnienie wniosku.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., sygn. [...], Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu swej decyzji organ II instancji wskazał, iż jedyną przesłankę do umorzenia należności stanowi powstanie uzasadnionego przypuszczenia, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności lub postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne (art. 42 ust. 1 pkt 3 obowiązującej w dacie orzekania ustawy o finansach publicznych).
Odnosząc się do sytuacji Strony, wysokości nałożonych grzywien i okresu ich przedawniania organ II instancji zajął stanowisko, iż nie można przyjąć, że egzekucja będzie w przyszłości bezskuteczna.
W dniu 27 maja 2009 r. J. J. zaskarżył decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, sygn. [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze przywołał okoliczności, w których ukarany został mandatami karnymi, nie wskazał jednakże zarzutów skierowanych przeciwko zaskarżonej decyzji. W toku postępowania sądowego Skarżący dołączył do akt m. innymi skierowaną do niego korespondencję z Urzędu Skarbowego w O. z [...] września 2009 r., z której wynika, iż kwota 300 zł z będących przedmiotem niniejszego postępowania mandatów została już przez organ egzekucyjny tego Urzędu wyegzekwowana z nadpłaty w podatku dochodowym za 2008 r. Pozostał jeszcze jeden mandat z dnia 17 października 2008 r. na kwotę 100 zł.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Sądy administracyjne sprawując wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem w granicach zakreślonych w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Stosując środki określone w wyżej wskazanych ustawach sądy dokonują oceny, czy zaskarżone rozstrzygnięcie organu administracji odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie decyzji.
W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarga nie jest zasadna. Sąd nie dopatrzył się bowiem naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani innego naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy a w konsekwencji prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 ust. 1 lit. a i c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Organy obu instancji prawidłowo prowadziły postępowanie zmierzające do wyjaśnienia czy w rozpoznawanej sprawie występują przesłanki z art. 42 ust. 1 pkt 3 ustawy o finansach publicznych z 30 czerwca 2005 r. obowiązującej w dacie orzekania. W świetle wyegzekwowania, przed wniesieniem skargi do tutejszego Sądu, przez organ egzekucyjny Urzędu Skarbowego w O. znacznej części należności z tytułu grzywien nałożonych na Skarżącego mandatami karnymi kredytowymi, o których umorzenie wnosił, zasadne są ustalenia poczynione przez organ administracji w zaskarżonej decyzji, iż Skarżący nie spełnia przesłanek z powoływanego art. 42 ust. 1 pkt 3.
Możliwość umarzania należności pieniężnych przewidziana w art. 42 ust. 1 pkt 3 ustawy o finansach publicznych z 30 czerwca 2005 r. sformułowana jest na zasadzie uznania administracyjnego, którą organ, nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów, właściwie zastosował.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę w oparciu o art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.