Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu odwołania obywatela [...] I. B. od Decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 2011 roku orzekającej o cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] stycznia 2012 roku utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
W uzasadnieni własnej decyzji organ II instancji podkreślił m.in. że art. 58 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że cudzoziemcowi cofa się zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli jego dane znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. Podniósł nadto, że ostatnio cudzoziemiec przebywał w Polsce na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do dnia 2 października 2012 roku udzielonego mu przez Wojewodę [...] na mocy decyzji z dnia [...] listopada 2010 roku nr [...]. Ustalono następnie, że cudzoziemiec został skazany sądownie na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres 2 lat próby oraz na karę grzywny.
W związku z tym organ odwoławczy przywołał treść art. 128 ust. 1 pkt 3a w zw. z art. 128 ust. 3 pkt 5c ustawy o cudzoziemcach zgodnie z którym cudzoziemca, wobec którego orzeczono prawomocny wyrok skazujący Rzeczypospolitej Polskiej za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe, umieszcza się w wykazie na okres warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności od dnia uprawomocnienia się wyroku o którym mowa w ust. 1 pkt 3, jeżeli wobec cudzoziemca orzeczono karę pozbawienia wolności wraz z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Poza tym zgodnie z art. 130 ust. 3 i 4 ustawy o cudzoziemcach sąd, który skazał cudzoziemca za przestępstwo, o którym mowa w art. 128 ust. 1 pkt 3 lit. a lub c jest obowiązany do przekazania Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców odpisu prawomocnego wyroku, a także odpisu orzeczenia, na mocy którego zarządzono wykonanie kary, której wykonanie zostało warunkowo zawieszone.
W związku z powyższym, dane I. B. zostały umieszczone w w/w wykazie z terminem obowiązywania wpisu do dnia 11.11.2012 r. i zgodnie z art. 134a pkt 2 ustawy o cudzoziemcach przekazane do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu na obszar Schengen na okres przechowywania ich w wykazie. Wobec powyższego, w dniu [...] września 2011 roku Wojewoda [...] wydał decyzję nr [...] o cofnięciu udzielonego skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Cudzoziemiec wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o wykreślenie jego danych z powyższego wykazu, jednak wniosek ten rozpatrzono negatywnie postanowieniem nr [...] z dnia [...].11.2011r. Z powyższych względów decyzję organu I instancji uznano za prawidłową.
Decyzję organu odwoławczego zaskarżył cudzoziemiec zarzucając jej naruszenie:
- 1. art. 15 kpa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie zawieszenia postępowania, czego skutkiem było naruszenie zasady dwuinstancyjności w zakresie sprawy w przedmiocie zawieszenia postępowania,
- 2. art. 7 kpa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przed rozstrzygnięciem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie zawieszenia postępowania, co stanowi rażące naruszenie prawa oraz zasady praworządności,
- 3. art. 8 kpa w zakresie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufania do organów administracji publicznej,
- 4. art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez brak zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy o wykreślenie danych z wykazu cudzoziemców których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, czego skutkiem było naruszenie również art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez pozbawienie prawa do obrony i sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy.
W uzasadnieniu skargi jej autor podkreślił m. in., że zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] stycznia 2012 roku. Tymczasem, pismem z dnia 13 lutego 2012 roku został powiadomiony, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie zostanie rozpoznany w terminie 29 lutego 2012 roku. W ocenie skarżącego wydanie decyzji ostatecznej przed rozpoznaniem wniosku o zawieszenie postępowania w tej samej sprawie stanowi rażące naruszenie prawa.
Brak rozpoznania w trybie dwuinstancyjnym wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie stanowi zatem naruszenie podstawowych praw do obrony oraz sprawiedliwego rozpoznania sprawy.
Skarżący podniósł, że decyzją z dnia [...].09.2011 roku Wojewoda [...] orzekł o cofnięciu mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczonym na terytorium RP w związku z tym, iż jego dane zostały wpisane do wykazu Cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany oraz Systemu Informacyjnego Schengen z terminem obowiązywania wpisu do dnia 11.11.2012 roku.
Decyzja ta jest zdaniem skarżącego bezpodstawna.
Poza tym wniosek o wykreślenie jego danych z wykazu cudzoziemców których pobyt na terytorium RP jest niepożądany stanowi okoliczność wobec której powinien mieć zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Skarżący podniósł również, że jest w jego ocenie oczywistym, że wynik postępowania w sprawie o cofnięcie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zależy wprost od rozstrzygnięcia sprawy o charakterze rejestracyjnym – czyli sprawy o wpis do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. Wskazał jednakże, że sprawa o wykreślenie jego danych z wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej jest niepożądany, na dzień dzisiejszy nie jest zakończona, ponieważ w sprawie tej wniósł skargę do Sądu Administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji przyznając rację skarżącemu który zarzucał organowi naruszenie przepisów art. 7 i 15 kpa. Organ nie podzielił natomiast poglądu skarżącego co do trafności zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 kpa.
Sąd zważył co następuje
Wniesienie skargi skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.
Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż decyzją z dnia [...] września 2011 roku nr [...] Wojewoda [...] orzekł o cofnięciu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP udzielonego obywatelowi [...] I. B. Od powyższej decyzji cudzoziemiec odwołał się wnosząc jednocześnie o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego polegającego na rozpatrzeniu jego wniosku o wykreślenie danych z wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany. Jako podstawę tegoż wniosku wskazał art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Konsekwencją złożenia odwołania oraz wniosku o zawieszenie postępowania było:
- 1. wydanie postanowienia z dnia [...] grudnia 2011 roku nr [...] którym Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania. Pouczył jednocześnie skarżącego o prawie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, z której to możliwości skarżący skorzystał;
- 2. wydanie decyzji z dnia [...] stycznia 2012 roku nr [...] utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] września 2011 roku orzekającą o cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.
Powyższa decyzja została jednak wydana przed rozpoznaniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 roku odmawiającym zawieszenia przedmiotowego postępowania. Ów wniosek został rozpoznany dopiero w dniu [...] lutego 2012 roku kiedy to Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 roku nr [...] utrzymał w mocy postanowienie o odmowie zawieszenia przedmiotowego postępowania. Takie procedowanie było oczywiście wadliwe albowiem w pierwszej kolejności należało rozpoznać wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 roku o odmowie zawieszenia postępowania. Przyznaje to także organ w odpowiedzi na skargę (str.
4) wskazując, iż trafny jest zarzut skarżącego iż w sprawie doszło do naruszenia art. 7 i 15 kpa. Zdaniem sądu zasadny był również zarzut skargi naruszenia przez organ art. 8 kpa. Sposób prowadzenia postępowania w sprawie odwołania od decyzji orzekającej o cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie w RP jak i w sprawie wniosku o zawieszenie przedmiotowego postępowania niewątpliwie nie mógł wzbudzać zaufania strony (cudzoziemca) a to ze względu na uchybienie o którym mowa powyżej.
W ocenie sądu nie był trafny czwarty z zarzutów sformułowanych w skardze a mianowicie zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy do uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zdaniem skarżącego przepis ten został naruszony ze względu na to, że organ nie zwiesił postępowania w sprawie niniejszej do czasu rozstrzygnięcia sprawy o wykreślenie danych skarżącego z wykazu cudzoziemców których pobyt na terytorium RP jest niepożądany.
Sąd stoi na stanowisku, iż powyższy pogląd jest wadliwy, albowiem w obu w/w sprawach orzeka w II instancji ten sam organ (Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców), a sądem w rozumieniu w/w przepisów nie może być sąd administracyjny właściwy do rozpoznania skarg na te decyzje.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lt. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.
Rozstrzygnięcie w części dotyczącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji znajduje oparcie w przepisie art. 152 p.p.s.a.