Uzasadnienie
Postanowieniem z 12 czerwca 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Finansów z [...] stycznia 2012r.
K. W. składając zażalenie na ww. postanowienie Sądu wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wniosku o prawo pomocy wskazał, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, ze względu na stan zdrowia nigdzie nie pracuje, utrzymuje się z zasiłku stałego przyznanego przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w wysokości 444 złotych. Oświadczył, że jest zobowiązany do płacenia alimentów w wysokości 300 złotych oraz ponosi koszty leczenia w wysokości 80 złotych. Podał, że nie posiada nieruchomości, oszczędności i przedmiotów wartościowych. Do wniosku załączył dokumenty potwierdzające stan zdrowia, decyzję przyznającą zasiłek stały, decyzję odmawiającą przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy, rachunki potwierdzające ponoszone wydatki na leki, wyrok zasądzający alimenty.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Zgodnie z zasadą obowiązującą w postępowaniu przed sądem administracyjnym – wyrażoną w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270), dalej p.p.s.a. – strona ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.
Treść i warunki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym określa art. 245 §3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W myśl art. 245 § 3 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a, może być przyznane osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Określenie "gdy osoba fizyczna wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawczynię.
Zasadność wniosku skarżącego rozpatrzono zatem w dwóch aspektach, tj. z jednej strony uwzględniono wysokość obciążeń finansowych, jakie będzie on zobowiązany ponieść w postępowaniu, z drugiej zaś strony jego możliwości finansowe.
Na obecnym etapie postępowania na wysokość obciążeń finansowych, do poniesienia których wnioskujący byłby zobowiązany składa się w przedmiotowej sprawie wpis od zażalenia w wysokości 100 złotych oraz ewentualnie inne mogące powstać koszty sądowe.
Biorąc pod uwagę źródło uzyskiwania dochodów, a także oświadczenie o możliwości zarobkowania i stanie majątkowym, oraz porównując je z obciążeniem wynikającym z koniecznością uiszczenia wpisu sądowego (a także innych mogących powstać w przyszłości kosztów sądowych) należało uznać, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielenia wnioskodawcy prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Przede wszystkim wnioskodawca nie posiada wystarczającego źródła dochodu, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z udziałem w postępowaniu sądowym bez uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Oceniając wniosek skarżącego wzięto pod uwagę jego sytuację zdrowotną, majątkową oraz dochody. Dochód uzyskiwany przez skarżącego z zasiłku stałego w wysokości 444 złotych miesięcznie, po uwzględnieniu koniecznych wydatków skarżącego, pozwala wyłącznie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych.
Ponadto przy rozpoznawaniu wniosku wzięto pod uwagę, iż skarżący nie posiada oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W przytoczonych okolicznościach skarżący nie jest w stanie bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny ponieść kosztów sądowych.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.