Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu I. Z. wystąpił z wnioskiem na urzędowym formularzu PPF z 8 lipca 2009 r. (data nadania) o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
W uzasadnieniu wniosku, jak i w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż wspólne gospodarstwo domowe prowadzi wraz z żoną, która obecnie jest w 5 miesiącu ciąży oraz dwójką małoletnich dzieci. Wszyscy mieszkają w [...]. Oświadczył, iż w [...] otrzymuje zakwaterowanie, wyżywienie oraz pieniądze w łącznej kwocie 820 złotych przeznaczone na kieszonkowe i ekwiwalent za wyżywienie dzieci (po 340 złotych na dziecko), gdyż dzieci nie otrzymują wyżywienia w [...]. Cała rodzina objęta jest także ubezpieczeniem zdrowotnym. Stwierdził również, że nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych, ani przedmiotów wartościowych. Obecnie posiada oszczędności w wysokości 50 złotych.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)).
Sytuacja materialna skarżącego jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Dokonując takiej oceny, kierowano się przede wszystkim tym, iż cudzoziemiec nie posiada źródła dochodu, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z postępowaniem sądowym. Już sama okoliczność, iż otrzymuje pomoc od państwa polskiego świadczy o jego trudnej sytuacji materialnej. Jednocześnie podnieść należy, iż owa pomoc jest pożytkowana na wydatki związane z koniecznym utrzymaniem, zaś jej wysokość nie pozwala na czynienie oszczędności przeznaczonych na koszty sądowe. Wysokość poczynionych oszczędności również nie daje podstawy do uznania, iż wnioskodawca jest w stanie samodzielnie partycypować w kosztach sądowych.
Ponadto wzięto pod uwagę, iż skarżąca nie posiada nieruchomości, ani przedmiotów wartościowych.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.