Uzasadnienie
Pismem z... lutego 2013 r. T. G. (zwany dalej: skarżącym) wniósł do Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z... stycznia 2013 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z... sierpnia 2012 r. w sprawie odrzucenia zarzutu wniesionego do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego o nr... z... grudnia 2011 r. wystawionego przez Burmistrza K. W skardze zawarto wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na to, ze skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia Burmistrza K. z... kwietnia 2012 r., który uznał zarzut wniesiony w niniejszej sprawie za nieuzasadniony.
Nadto wskazano, iż w dniu 25 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (sygn. Akt II SA/Wr 655/12) wydał wyrok, w którym stwierdził nieważność w całości uchwały nr XVIII/95/03 Rady Miejskiej w K. z dnia 28 października 2003 r. w sprawie zasad przejęcia przez miasto K. obowiązków w zakresie odbierania odpadów komunalnych oraz wprowadzenia powszechnej zryczałtowanej opłaty, z której wierzyciel wywodzi istnienie obowiązku egzekwowanego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji i orzekł, iż przedmiotowa uchwała nie podlega wykonaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z póżn. zm.) – dalej p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, a jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu, który musi rozważyć, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki uzasadniające zawieszenie (np. postanowienie NSA z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt: I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r. sygn. akt: I OZ 382/08). W orzecznictwie sądów administracyjnych (vide wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt: I FZ 221/08, wyrok WSA z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt: III SA/Wa 3321/08), przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji.
Rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postępowania, w tym również sądowoadministracyjnego, jeżeli rozstrzygnięcie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem pierwszego postępowania. Taka sytuacja zachodzi niewątpliwie w rozpatrywanej sprawie.
Należy podkreślić, że wyrok sądu stwierdzający nieważność uchwały wywiera skutek prawny z mocą ex tunc (tak m. in. A. Kabat w komentarzu do art. 147 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, oraz Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 7 czerwca 2000 roku, sygn. akt III CKN 1024/00, Baza Orzeczeń LEX nr 51874). Stwierdzenie nieważności uchwały jest bowiem aktem deklaratoryjnym, a zatem działającym z mocą wsteczną od daty jej wydania. Uchwała dotknięta wadami uzasadniającymi stwierdzenie jej nieważności jest bowiem nieważna od początku, tj. od chwili jej podjęcia, a zatem sąd - orzekając o jej nieważności, jedynie potwierdza to swoim rozstrzygnięciem (podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 25 maja 2004 roku, sygn. akt IV SA 1939/2003, nie publ.).
Oznacza to, że wyrok sądu o stwierdzeniu nieważności uchwały powoduje, że należy przyjmować, iż od początku przedmiotowa uchwała w ogóle nie istniała w obrocie prawnym. Wyrok sądu eliminuje przy tym wadliwą uchwałę z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym, a zatem, ustalając stan prawny obowiązujący w czasie, w którym ona obowiązywała, należy postępować tak jakby przedmiotowa uchwała w ogóle nie została podjęta. Ten akt prawa miejscowego był bowiem niezdolny do wywołania skutków prawnych od chwili jego podjęcia, a prawomocne orzeczenie sądu, stwierdzające jego nieważność, jedynie tę okoliczność potwierdza.
Jeżeli zatem skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wydanego w sprawie II SA/Wr 655/12 zostanie oddalona przez NSA, prawomocnie odpadnie (przestanie istnieć) podstawa wystawienia tytułu wykonawczego, na podstawie którego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne. Zaistnieje wówczas podstawa do umorzenia postępowania egzekucyjnego, wskazana w art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954, z późn. zm.), z uwagi na nieistnienie obowiązku, co stanowiło podstawę zarzutu zgłoszonego przez zobowiązanego.
Z tych względów, Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.