Uzasadnienie
Skarżąca spółka – T. sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: skarżąca, strona) zawarła w skardze z dnia 14 maja 2018 r. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, iż jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że brak wstrzymania wykonania decyzji wpłynie niekorzystnie na kondycję finansową spółki i może w konsekwencji doprowadzić do ogłoszenia jej upadłości. Ponadto, ewentualne wszczęcie egzekucji w oparciu o zaskarżoną decyzje prowadzić będzie do utraty przez stronę skarżąca jedynego istotnego składnika majątkowego, z którego prowadzona jest działalność spółki, w postaci urządzeń do gier. Strona podała także, iż ewentualne wygranie przez spółkę sporu sądowego nie naprawi potencjalnych strat związanych z wyegzekwowaniem i zbyciem składników jej mienia. Do wniosku, na poparcie powyższych twierdzeń nie załączono żadnych dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej.
W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt GZ 138/04, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Dokonując oceny wniosku w powyższym świetle Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie.
Przedstawiona przez skarżącą stronę argumentacja sprowadza się do twierdzenia, iż uiszczenie nałożonej kary pieniężnej z pewnością wpłynie niekorzystnie na kondycję finansową spółki. Jednocześnie Strona powołuje się na "ewentualne" postępowanie egzekucyjne i "ewentualne" wygranie przez spółkę sporu sądowego oraz związane z tym trudności w dochodzeniu roszczeń.
W związku z powyższym, Sąd wskazuje, że samo założenie możliwych "ciągów zdarzeń" nie jest wystarczające do uwzględnienia wniosku. Wobec powyższych twierdzeń skarżącej zauważyć należy, iż okoliczności te nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione, w szczególności nie przedstawiono dokumentów źródłowych obrazujących choćby aktualną sytuację finansową spółki z uwzględnieniem wszystkich aktywów i pasywów. Natomiast we wniosku strona skarżąca swoje wywody skoncentrowała wyłącznie wokół "ewentualnej" upadłości oraz trudności w dochodzeniu roszczeń po wygranej sprawie sądowej.
Na poparcie swoich obaw skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – nie przedstawił dowodów i nie udokumentował w żaden sposób tego, jak przedstawia się jego aktualna sytuacja majątkowa, czy jaki ewentualny wpływ na tą sytuację będzie miało wykonanie zaskarżonej decyzji. Dopiero to umożliwiłoby Sądowi określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w art. 63 § 1 p.p.s.a. W judykaturze wskazuje się, że dokumentami tego rodzaju mogą być w szczególności zeznania podatkowe, rachunki bankowe, dokumenty finansowe związane z prowadzoną działalnością gospodarczą czy rolniczą.
Sąd podejmujący rozstrzygnięcie w tej kwestii musi mieć bowiem możliwość dokonania analizy oraz oceny materiału, pozwalającego zająć stanowisko co do zaistnienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2016 r. o sygn. akt II GZ 1036/15). Zauważyć nadto należy, iż z regulacji art. 61 § 3 p.p.s.a. wyraźnie wynika, że szkoda ta nie może być jakakolwiek, ale musi być znaczna. Tym samym, aby uznać za prawdopodobne spełnienie omawianej przesłanki konieczne jest zestawienie kwoty zwrotu z możliwościami płatniczymi skarżącego. W tym celu skarżący winien jasno i przejrzyście zobrazować swoją sytuację finansową, a także poprzeć twierdzenia odpowiednimi dokumentami.
Odnosząc się z kolei do obawy związanej z egzekucją z majątku skarżącego wskazać należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych zwykło się zauważać, iż przymusowa realizacja zobowiązań w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego, lecz wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania nie służy bowiem zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, ale jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienia NSA: z dnia 28 lipca 2009 r. o sygn. akt I FSK 450/09; z dnia 6 sierpnia 2014 r. o sygn. akt II FSK 2247/14).
Pamiętać również należy, iż faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 9 kwietnia 2015 r. o sygn. akt II FZ 128/15). Samo bowiem wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.
Z wyłożonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – działając na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji postanowienia