Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 2 maja 2011 r. wezwaną skarżącą J. P. do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis ww. zarządzenia został doręczony skarżącej w dniu 12 maja 2011 r., a więc termin do wykonania zarządzenia mijał z dniem 19 maja 2011 r.
W dniu 21 maja 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wpłynął do Sądu wniosek J. P. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Ww. wniosku podała, iż wartość przedmiotu zaskarżenia to kwota 4313,11 zł. Jako przyczynę uchybienia terminu wnioskodawczyni podała swój stan zdrowia – zaniki pamięci, zaburzenia koncentracji i stany lękowe. Podniosła, iż po odebraniu wezwania położyła go z innymi dokumentami, a ponieważ ma kłopoty z pamięcią zapomniała gdzie je odłożyła. Wskazała, iż dopiero szukając innych rzeczy znalazła je przez przypadek. Na powyższe twierdzenia skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Natomiast zgodnie z art. 87 § 1 w/w ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (zobacz postanowienie NSA z 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl.).
Sąd badając wniosek o przywrócenie terminu bada czy Skarżący wniósł go w terminie 7 dniowym przewidzianym w art. 87 § 1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu ww. termin został zachowany.
We wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi skarżąca wskazała, iż przyczynę uchybienia terminu wnioskodawczyni podała swój stan zdrowia – zaniki pamięci, zaburzenia koncentracji i stany lękowe. Podniosła, iż po odebraniu wezwania położyła go z innymi dokumentami, a ponieważ ma kłopoty z pamięcią zapomniała gdzie je odłożyła. Wskazała, iż dopiero szukając innych rzeczy znalazła je przez przypadek. Następnie poprosiła córkę o nadanie przesyłki zawierająca odpowiedzi na wezwanie sądu. Na powyższe twierdzenia skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów.
W ocenie Sądu skarżąca w niniejszej sprawie nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi nastąpiło bez jej winy.
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie można mówić o niedbalstwie strony, które nie może uzasadnić przywrócenia terminu.
Należy podkreślić, iż wnioskodawczyni zachowując minimum staranności przy prowadzeniu swoich spraw, ze względu na stan zdrowia ustanowiłaby pełnomocnika do prowadzenia jej spraw (np. córkę o której wspominała w przedmiotowym wniosku) i nie uchybiłaby terminowi do uzupełnienia braku formalnego skargi.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak sentencji na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).