Uzasadnienie
Zarządzeniem z 30 kwietnia 2012 r. pełnomocnik skarżących r. pr. R. Z. został zobowiązany do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżących oraz dokumentów określających umocowania pełnomocnictwa w terminie 7 dni. Zarządzenie zostało doręczone 7 maja 2012 r.
Pismem z 23 maja 2012 r. (nadanym 23 maja 2012 r. k. 128 akt sądowych) pełnomocnik skarżących zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi tj. nadesłania pełnomocnictw procesowych do działania w imieniu skarżących oraz złożenia dokumentów określających umocowanie do udzielenia pełnomocnictw procesowych. Jako przyczynę uchybienia terminu pełnomocnik skarżących wskazał niezdolność do pracy, na dowód czego załączył zaświadczenie lekarskie z 14 maja 2012 r. z którego wynika, że R. Z. (pełnomocnik) był niezdolny do pracy w dniach 14-15 maja 2012 r. z powodu badań dgn.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej p.p.s.a.) – jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
W powołanych wyżej przepisach zostały ustanowione przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, by wniosek mógł zostać uwzględniony. Jedną z przesłanek jest dochowanie przez zainteresowanego siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, który zaczyna biec dopiero od dnia ustania przeszkody. Wymóg zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu w ustawowym siedmiodniowym terminie jest warunkiem formalnym jego rozpoznania. Niezachowanie siedmiodniowego terminu powoduje odrzucenie wniosku na podstawie art. 88 p.p.s.a. Niedopuszczalnym jest bowiem merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, jeżeli sąd pozostaje w przekonaniu o złożeniu tego wniosku po terminie zakreślonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. (por. post. NSA z 28 lutego 2005 r., sygn. akt II FZ 1/05, niepubl.).
Zarządzeniem sądu z 30 kwietnia 2012 r. pełnomocnik skarżących został wezwany do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżących oraz dokumentów określających umocowania pełnomocnictwa, ww. zarządzenie zostało doręczone 7 maja 2012 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi mijał 14 maja 2012 r. Pełnomocnik wskazał, że w okresie 14 – 15 maja 2012 r. był niezdolny do pracy przez co nie mógł uzupełnić żądanych braków. W związku z tym przyjąć należy, że dzień 16 maja 2012 r. był pierwszym dniem w którym pełnomocnik mógł uzupełnić brak, ponieważ przyczyna uchybienia terminu zakończyła się z upływem 15 maja 2012 r. W związku z tym ostatnim, siódmym dniem w którym skarżący mógł skutecznie zwrócić się o przywrócenie terminu do uzupełniania braku był 22 maja 2012 r. Pełnomocnik braki uzupełnił 23 maja 2012 r., a więc po upływie terminu o jakim mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Tym samym pełnomocnik skarżących uchybił terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, a to zgodnie z art. 88 p.p.s.a. powoduje odrzucenie ww. wniosku.
Jednocześnie Sąd wskazuje – odnosząc się do wyjaśnień pełnomocnika zawartych we wniosku – że zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik już przy dokonaniu pierwszej czynności procesowej w imieniu strony i jej organu lub przedstawiciela ustawowego ma obowiązek dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis. Obowiązek ten potwierdza art. 46 § 3 p.p.s.a., z którego wynika, że pełnomocnik wnoszący pismo dołącza do niego pełnomocnictwo, jeśli przedtem go nie złożył. Gdy pierwsza czynność w postępowaniu sądowo-administracyjnym polega na złożeniu skargi, należy do niej dołączyć pełnomocnictwo lub jego odpis (p. wyrok NSA z 21 kwietnia 2005 r., FSK 1551/04; pub. baza orzeczeń: https://cbois.nsa.gov.pl).
Z uwagi na powyższe – na podstawie art. 88 p.p.s.a. – orzeczono jak sentencji.