Uzasadnienie
W związku ze skargą kasacyjną Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 976/13, na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 12 marca 2015 r. stawił się radca prawny P. Ż. ustanowiony pełnomocnikiem z urzędu dla M. G. - skarżącego decyzję Ministra Finansów wydaną w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego kredytowanego - uchyloną wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2013 r. Pełnomocnik wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej podtrzymując stanowisko zaprezentowane w odpowiedzi na skargę kasacyjną. W tym piśmie pełnomocnik wniósł również o zasądzenie kosztów procesu oświadczając, że strona nie uiściła żadnej kwoty na rzecz pełnomocnika z urzędu tytułem świadczonej pomocy prawnej.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).
Przepis § 15 cytowanego rozporządzenia stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zgodnie z § 16 wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia stawka minimalna za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny, nie sporządzi i nie wniósł kasacji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia nie była należność pieniężna (art. 216 p.p.s.a.), dlatego dla wyliczenia kosztów zastępstwa procesowego przyjąć należało stawkę minimalną określoną w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, tj. 240 zł.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik reprezentował Skarżącego przed sądem w pierwszej instancji, a WSA w Warszawie w wyroku z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 976/13 zasądził na rzecz pełnomocnika z urzędu wynagrodzenie za świadczoną pomoc prawną.
Następnie pełnomocnik przygotował odpowiedź na skargę kasacyjną wniesioną przez Ministra Finansów oraz stawił się na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w związku z zaskarżeniem wyroku wydanego w I instancji przez organ administracji. Wobec tego zasądzić należało na rzecz pełnomocnika wynagrodzenie w wysokości 50% stawki minimalnej określonej § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, tj. w wysokości 120 zł.
Jednocześnie stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W związku z powyższym na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.