Uzasadnienie
W dniu 2 grudnia 2002 r. pełnomocnik H.P. – A. A.. skierowała do Burmistrza Miasta i Gminy B. pismo z dnia 28 listopada 2002 r., w którym zawarła wniosek o uzupełnienie decyzji [...]z dnia [...] października 2002 r. (k.163 akt adm.).
Kolejne pismo (datowane 4 grudnia 2002 r.) skierowane do wymienionego wyżej organu w dniu 5 grudnia 2002 r. (k.167 akt adm.) zawierało wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji.
Następnie w dniu 27 grudnia 2002 r. (data stempla pocztowego) do [...]Urzędu Wojewódzkiego wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego (datowane 24 grudnia 2002 r.) (k. 176 akt. adm.) informujące, że pismo z dnia 5 grudnia 2002 r. nie miało cech odwołania i nie powinno być za takowe uznane przez organ, ponieważ pismo z dnia 28 listopada 2002 r. zawiera wniosek o uzupełnienie decyzji o wymeldowaniu.
W dniu 26 lutego 2003 r. H.P. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego ze skargą na bezczynność Wojewody [...] w sprawie rozpatrzenia merytorycznego odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w B. oraz wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ ten nie załatwia spraw w terminach, o jakich mowa w art. 35 § 1- § 5 kpa, a więc bez zbędnej zwłoki, a w przypadku spraw szczególnie skomplikowanych w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4 tego przepisu, tj. takich, które mogą zakończyć się decyzją administracyjną, postanowieniem, wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie lub je rozstrzygającym co do istoty, postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, albo innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Niezależnie od twierdzeń skargi akta przedmiotowej sprawy uprawniają Sąd do stwierdzenia, że organ nie pozostaje w bezczynności, co do rozpoznania odwołania od decyzji z dnia [...] października 2002 r. Natomiast niewątpliwie Burmistrz Miasta i Gminy nie rozpoznał wniosku pełnomocnika o uzupełnienie decyzji.
Instytucja uzupełnienia decyzji została tak skonstruowana w art. 111 kpa, że należy wykluczyć możliwość, aby od orzeczeń w tym przedmiocie przysługiwały środki odwoławcze. Orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia, inaczej niż w procedurze cywilnej (art. 351 kpc), nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domagała się strona; w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym) – por. wyrok z dnia 22 listopada 2000 r. sygn. akt II SA/Gd 1783/98, ONSA 2002/1/23.
Tak więc, skarga na bezczynność w przedmiocie uzupełnienia decyzji podlega odrzuceniu, ponieważ na odpowiedzi w tym zakresie nie służy zażalenie ani też rozstrzygnięcie w przedmiocie uzupełnienia, nie kończy postępowania w sprawie (art. 111 § 1 i 2 kpa w związku z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – por. wyrok z dnia 6 września 2001 r. sygn. akt II SAB 22/01, LEX nr 53373.
Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 - 4 i 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), orzekł jak w sentencji.