Postanowienie NSA w Warszawie (przed reformą) z 19 lutego 1999 r., V SAB 7/99

Rozpoznanie

na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi Anny G. i Stanisława G. na bezczynność organów Fundacji "Polsko-Niemieckie Pojednanie" w przedmiocie pomocy finansowej za represje doznane ze strony okupanta hitlerowskiego postanawia - skargę odrzucić.

Teza

Fundacja "Niemiecko-Polskie Pojednanie" ustanowiona na podstawie ustawy z dnia 6 września 1984 r. o fundacjach /t.j. Dz.U. 1991 nr 46 poz. 203/ nie wykonuje funkcji z zakresu administracji publicznej, co oznacza, że jej rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania lub odmowy świadczeń na rzecz poszkodowanych przez okupanta hitlerowskiego nie są, z braku umocowania ustawowego, decyzjami administracyjnymi i nie przysługuje od nich skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Stosownie do art. 1 i art. 16 ust. 1 pkt 1 oraz art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ sąd administracyjny uprawniony jest do orzekania w sprawach skarg na decyzje administracyjne a także na bezczynność organów administracji publicznej. Fundacja "Niemiecko-Polskie Pojednanie" ustanowiona na podstawie ustawy z dnia 6 września 1984 r. o fundacjach /t.j. Dz.U. 1991 nr 46 poz. 203/ nie wykonuje funkcji z zakresu administracji publicznej, bowiem żaden przepis prawa uprawnień takich jej nie powierza /art. 1 par. 2 Kpa/. Oznacza to, że jej rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania lub odmowy świadczeń na rzecz poszkodowanych przez okupanta hitlerowskiego, z braku umocowania ustawowego nie są decyzjami administracyjnymi i nie przysługuje od nich skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego /por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 1998 r. III ZP 44/97 - OSN 1998 nr 16 poz. 472/. Skoro organy Fundacji "Polsko-Niemieckie Pojednanie" nie wykonują funkcji z zakresu administracji publicznej i od ich rozstrzygnięć indywidualnych nie przysługuje skarga do NSA, to skarga taka nie przysługuje również w przypadkach bezczynności w takich sprawach.

Z powyższych względów, przedmiotową skargę jako niedopuszczalną, należało na podstawie art. 27 ust. 2 w związku z art. 53 ust. 3 cyt. ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA odrzucić.