Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 listopada 2006 r. Skarżąca Gmina złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Ministra Finansów przez niezałatwienie spraw w terminie określonym w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącym wniosków złożonych przez Gminę R. w tym
- - wniosku z dnia [...] stycznia 1999 r. znak [...] w sprawie przesunięcia do 30 września 1999 r. spłaty zobowiązań dotyczących wpłat na zwiększenie subwencji ogólnej za 1997 r. oraz za rok 1998 oraz umorzeniem odsetek od tej sumy,
- - wniosku z dnia [...] września 1999 r. znak [...] w sprawie przesunięcia terminu zaległych wpłat na zwiększenie subwencji ogólnej oraz
- - wniosku z dnia [...] stycznia 2000 r. Znak [...] w sprawie rozłożenia na raty zaległości i umorzenia odsetek uzupełnionego pismem z dnia 17 stycznia 2000 r.
Skarżąca wniosła o:
- - zobowiązanie Ministra Finansów do przeprowadzenia postępowań w zakresie złożonych przez Gminę R. wniosków.
- - Zobowiązanie Ministra Finansów do nie naliczania odsetek od dnia złożenia pierwszego podania o zastosowanie ulg, od powstałych zaległości w związku z brakiem podstaw do ich naliczania.
- - zasądzenie od Ministra Finansów na rzecz skarżącego kosztów związanych z niniejsza skargą.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż do dnia dzisiejszego nie otrzymała z Ministerstwa Finansów żadnej decyzji. Ponadto nie zostały przeprowadzone postępowania w zakresie rozpatrzenia wniosków. Nie poinformowano gminy o zakończonych postępowaniach i o możliwości wypowiedzenia się w zakresie zgromadzonego materiału. Skarżąca wskazała również na brak decyzji kończących postępowania wydanych zgodnie z procedurą określoną w prawie administracyjnym.
Skarżąca gmina zaznaczyła, iż stosownie do art. 42 ust. 7 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego rozkładanie na raty i odraczanie terminu płatności należało do właściwości ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Ponadto w treści skargi wskazano, iż od dnia wniesienia pierwszego podania nie powinny być naliczane odsetki ustawowe.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o odrzucenie skargi.
W uzasadnieniu swego stanowiska wskazał iż skarga nie spełnia wymogów formalnych określonych w art. 46 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) gdyż nie wiadomo przez kogo została podpisana skarga. Ponadto organ wskazał, iż Gmina R. złożyła skargę tylko w jednym egzemplarzu wraz z załącznikami.
Minister Finansów podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie nie została wyczerpana droga administracyjna, gdyż gmina R. nie złożyła zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Minister Finansów zaznaczył, iż wnioski gminy R. z [...] stycznia i [...] września 1999 r. jak i z [...] stycznia 200r dotyczą już nieistniejącego zobowiązania z tytułu wpłat z przeznaczeniem na zwiększenie subwencji ogólnej za lata 1997- 1998, gdyż Gmina R. w latach 2004 -2006 zapłaciła zaległe raty wraz z odsetkami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania zarzutów merytorycznych w niej zawartych.
Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; - dalej P.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Przepis ten wyraża generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa
W przedmiotowej sprawie Sad zauważa, iż stosownie do treści, art. 42 ust. 8 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999 i 2000 umarzanie odsetek, rozkładanie na raty i odraczanie terminu płatności należało do właściwości ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
Zgodnie z art. 42 ust 3 pkt 7 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999 i 2000 do odsetek od kwot uzyskanych nienależnie przez gminy, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 48 § 1 i art. 67 ustawy - Ordynacja podatkowa. W związku z powyższym do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.)
W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SAB/Gd 8/97, nie publ. oraz postanowienie NSA z dnia 21 września 2001 r., sygn. akt I SAB 131/00, LEX nr 55763) oraz poglądów wyrażanych w doktrynie (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W-wa 2004, str. 100) nie budzi wątpliwości, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć również wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.; dalej: Ordynacja podatkowa). Przepis ten stanowi bowiem, iż na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia -w tym wypadku ministra Finansów - art. 141 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi na bezczynność organu konieczne jest uprzednie złożenie ponaglenia, o którym mowa w art. 141 Ordynacji podatkowej.
Z akt sprawy nie wynika z kolei, aby skarżąca Gmina wystąpiła z ponagleniem do organu wyższego stopnia.
Skoro zatem w niniejszej sprawie nie został wyczerpany tryb przewidziany w art. 141 § 1 pkt 2) Ordynacji podatkowej, to tym samym nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności wniesienia skargi do sądu.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.