Uzasadnienie
W dniu 25 lutego 2004 r. W. P. złożył skargę na bezczynność Fundacji [...]. Podał, iż w dniu 13 maja 2003 r. przesłał odwołanie od odmownej decyzji Komisji Kwalifikacyjnej i do dnia złożenia skargi nie otrzymał żadnej odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W myśl art. 1§1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Działalność Fundacji "[...]" nie podlega kontroli sądu administracyjnego, gdyż zarówno porozumienie między rządami Polski i Niemiec zawarte 16 października 1991r., które nie zostało ratyfikowane, jak i późniejsze akty dotyczące przyznawania przez Fundację pomocy finansowej z tytułu doznanych prześladowań nazistowskich nie spełniają kryteriów pozwalających na zaliczenie ich do źródeł powszechnie obowiązującego prawa polskiego. Na podstawie tych źródeł pomiędzy osobą ubiegającą się o świadczenie a Fundacją nie powstaje stosunek administracyjno-prawny, co w konsekwencji oznacza, że Fundacja nie działa jako organ administracji publicznej powołany z mocy prawa do załatwiania spraw z zakresu administracji publicznej.
Stosownie do art. 3§1 i 2 oraz art. 13§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wojewódzki sąd administracyjny orzeka w sprawach ze skarg na decyzje i inne akty wydane przez organy administracji publicznej.
Rozstrzygnięcia Fundacji "[...]" w przedmiocie przyznania, względnie odmowy świadczeń na rzecz poszkodowanych w następstwie prześladowań nazistowskich nie są decyzjami administracyjnymi, z braku umocowania Fundacji w tym zakresie.
W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi na rozstrzygnięcie Fundacji "[...]" lub też skargi na jej bezczynność..
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, iż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego na mocy art. 58 §1 pkt 1 i § 3 cytowanej ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.