Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 sierpnia 2007 r. skarżący G. G. złożył skargę na bezczynność Zarządu Dróg Miejskich w W. polegającą na braku rozpoznania jego sprawy wynikłej z wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.
Zgodnie z zarządzeniem z dnia 26 lutego 2008 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) poprzez złożenie dowodu potwierdzającego wezwanie na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a.
Pismem procesowym z dnia 24 marca 2008 r. skarżący poinformował, że nie znajduje żadnych podstaw we wskazanych przez sąd administracyjny przepisach art. 58 § 1 pkt 3 oraz 52 §3 p.p.s.a. jako rzekomo zobowiązujących go do wezwania organu do uchylenia naruszenia prawa. Skarżący stwierdził, że ww. przepisy nie mają nic wspólnego ze sprawą, gdyż wszystkie jego pisma dotyczyły bezczynności organów- to jest spraw, o których mówi art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie Sąd wyjaśnia mając na uwadze treść pisma skarżącego z dnia 24 marca 2008 r., że w przedmiotowej sprawie rzeczywiście nie ma zastosowania §3 art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ma natomiast zastosowanie §1 i 2 ww. przepisu.
Art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; z 2004 r. Nr 162, poz. 1692; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć taką sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jeżeli przepisy ww. ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określają trybu, w jakim strona może domagać się wydania postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów w przypadku, gdy wierzyciel zwleka z wydaniem takiego postanowienia.
W tym stanie rzeczy zastosowanie mają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące sposób postępowania w przypadku, gdy organ mimo upływu tych terminów nie podejmuje rozstrzygnięcia, do jakiego jest zobowiązany (art. 37 k.p.a.).
Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym art. 35 k.p.a. strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Organ ten, uznając zażalenie za zasadne, wyznacza organowi rozpoznającemu sprawę dodatkowy termin jej załatwienia oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości (art. 37 § 2 k.p.a.).
Zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. należy do środków zaskarżenia wymienionych w art. 52 § 2 p.p.s.a, zatem wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne po uprzednim wyczerpaniu postępowania wszczętego wniesieniem zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie.
Z akt sprawy nie wynika, aby Skarżący składał do organu wyższego stopnia zażalenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a.
Uznać zatem należało, że Skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, co jest warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu.
Niespełnienie przez Skarżącego warunku określonego w art. 52 § 1 p.p.s.a.. skutkowało odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.