Uzasadnienie
Pismem z (...) lutego 2021 r. J. P. wniosła do tut. Sądu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Krajową Izbę Fizjoterapeutów, wnosząc m.in. o zobowiązanie organu do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa do wykonywania zawodu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a względnie o oddalenie, podnosząc w szczególności (s. 5 odpowiedzi), że skarżąca przed złożeniem skargi nie wystąpiła do właściwego organu z ponagleniem, tzn. nie wyczerpano środków zaskarżenia przed złożeniem skargi.
Okoliczność powyższa znajduje potwierdzenie w aktach sprawy, jako że istotnie nie wynika z nich, aby strona złożyła ponaglenie przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. Przy czym o powyższym środku zaskarżenia, w rozumieniu art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, prawidłowo pouczono skarżącą w zawiadomieniu o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy z (...) lutego 2021 r. (k. 38-40 akt adm.).
Z kolei w świetle art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co do zasady skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie natomiast z art. 52 § 2 ww. ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak np. ponaglenie. Jest to środek zaskarżenia, który powinien poprzedzać wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w myśl art. 53 § 2b ustawy.
Skoro więc wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej, to brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na tę okoliczność zwrócono skarżącej uwagę już w poprzednim postanowieniu tut. Sądu dotyczącym analogicznej sytuacji, gdy chodzi o tryb wniesienia skargi, bo odrzucającym skargę na bezczynność organu w sprawie dot. stwierdzenia prawa do wykonywania zawodu (vide post. z 28 kwietnia br. o sygn. VII SAB/Wa 355/20).
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, na podstawie ostatnio wymienionego przepisu.
Skarżąca nie uiściła wpisu od skargi do czasu wydania niniejszego postanowienia, jako że brak było podstaw do żądania opłaty od pisma (art. 222 Prawa o postępowania przed sądami administracyjnymi). W konsekwencji nie wydano też dodatkowego orzeczenia, o którym mowa w art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.