Uzasadnienie
Uchwałą z 3 grudnia 2001 r., wydaną w sprawie sygn. akt OPS 3/01, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że na ostateczne rozstrzygnięcie organów Fundacji "[...]" dotyczące świadczenia pieniężnego za represje doznane ze strony okupanta [...] nie służy skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Stwierdził, że zarówno porozumienie między rządami Polski i Niemiec zawarte 16.10. 1991 r., które nie zostało ratyfikowane, jak i późniejsze akty dotyczące przyznawania przez Fundację pomocy finansowej z tytułu doznanych prześladowań [...] nie spełniają kryteriów pozwalających na zaliczenie ich do źródeł powszechnie obowiązującego prawa polskiego. Na podstawie tych źródeł pomiędzy osobą ubiegającą się o świadczenie a Fundacją nie powstaje stosunek administracyjno-prawny, co w konsekwencji oznacza, że Fundacja nie działa jako organ administracji publicznej powołany z mocy prawa do załatwiania spraw z zakresu administracji publicznej.
Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 i art. 17 ustawy z 11.05.1995 r. o NSA [Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm.] Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne, a także rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4 cyt. ustawy.
Rozstrzygnięcia Fundacji "[...]" w przedmiocie przyznania, względnie odmowy świadczeń na rzecz poszkodowanych w następstwie prześladowań [...] nie są decyzjami administracyjnymi, z braku umocowania ustawowego Fundacji w tym zakresie.
Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy również w sprawach związanych z bezczynnością organów Fundacji.
W tej sytuacji należało odrzucić skargę jako niedopuszczalną. [art. 27 ust. 2 cyt. ustawy o NSA].
Wobec wniesienia skargi po upływie ustawowego terminu i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.