Uzasadnienie
Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności.
Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne,
- 2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, bądź innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W dniu 21 marca 2012 r. H. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie nie skierowania skarżącego na badania lekarskie przed komisją w celu ustalenia jego stanu zdrowia.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie potraktował pismo skarżącego z 21 marca 2012r. tylko jako skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, gdyż Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa postanowieniem nr [...] z [...] marca 2012r. wyraził już swoje stanowisko w zakresie wniosku skarżącego z 3 listopada 2011r. W postanowieniu tym organ wskazał, że wniosek skarżącego jest całkowicie niezasadny, gdyż organ nie jest uprawiony do skierowania skarżącego na badania lekarskie. Wyjaśnił również, który organ administracyjny jest właściwy w sprawie żądania skarżącego.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że przedmiotem skargi jest bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie nierozpoznania wniosku skarżącego o skierowanie na badania lekarskie.
Po przedstawieniu powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważa, iż skarga na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi jest niedopuszczalna, gdyż organ ten nie jest uprawniony do wydania decyzji (postanowienia) w przedmiocie wnioskowanym przez skarżącego. Z wnioskiem o skierowanie na badania lekarskie, skarżący winien zwrócić się do właściwego organu, tym organem w przedmiotowej sprawie nie jest Minister Rolnictwa i rozwoju Wsi ani też inne organy jemu podległe, w szczególności Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Finansów, Dyrektorzy Oddziałów regionalnych ARiMR i Kierownicy Biur Powiatowych.
Należy w związku z powyższym stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie organ, tj. Minister Rolnictwa i rozwoju Wsi nie był zobowiązany do wydania aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uznać skargę za niedopuszczalną.
Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że wskazana w skardze podstawa prawna tj. art. 237 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. znajduje się w Dziale VIII ustawy zatytułowanym Skargi i Wnioski. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, iż na działanie administracji publicznej w sprawach petycji, skarg i wniosków nie rozciąga się kontrola sprawowana przez sąd administracyjny (por. postanowienie NSA z 9 grudnia 1999r., sygn. akt III SAB 7/99), co wynika ze specyfiki tego postępowania jako uproszczonego, a zatem nie mającego toku instancji ani środków zaskarżenia.
Na marginesie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, w związku z tym Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi winien, podanie skarżącego z 3 listopada 2012r., przekazać zgodnie z właściwością rzeczową i miejscową do właściwego organu w celu ewentualnego jego rozpatrzenia.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 powołanej wyżej ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.