Uzasadnienie
Pismem z dnia... kwietnia 2009r. pełnomocnik A. S. wniósł skargę na bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie wydalenia A. S. z terytorium RP.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wyrokiem z dnia 28.09.2007r. sygn. akt VSA/Wa 264/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia...01.2006r. w przedmiocie wydalenia A. S. z terytorium RP oraz, że do tego czasu organ administracji nie wydał decyzji w niniejszej sprawie.
Na wezwanie Szefa Urzędu o nadesłanie odpowiedzi na skargę oraz o wskazanie, czy strona skarżąca wykonała dyspozycję art. 37 § 1 k.p.a. tj. uprzednio wniosła zażalenie, pełnomocnik organu w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, iż złożenie skargi nie zostało poprzedzone złożeniem zażalenia w trybie art. 37 k.p.a., co winno skutkować jej odrzuceniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;
W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z § 2 ww. przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z wymienionych unormowań prawnych wynika więc jednoznacznie, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest m.in. wyczerpanie środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym.
Jak podnosi skarżący w skardze ostatnie oświadczenie organu o niezałatwieniu sprawy w terminie odebrał...04.2009r., z którego to oświadczenia wynikało, że wydanie decyzji nastąpi nie później niż do dnia...09.2009r.
Podzielając pogląd pełnomocnika organu wyrażony w odpowiedzi na skargę i poparty orzecznictwem sądów administracyjnych wyjaśnić należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga podlega odrzuceniu bowiem warunkiem jej wniesienia jest uprzednie złożenie zażalenia w trybie art. 37 k.p.a., czego skarżący nie uczynił.
W jednym ze swoich orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż brak wykorzystania przysługującego środka zaskarżenia w myśl art. 52 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skutkuje odrzuceniem skargi (por. II GSK 136/07, postanow. NSA W-wa 2007.09.25 LEX nr 374841).
Mając zatem na uwadze, iż skarżący nie wykorzystał przysługującego środka zaskarżenia, na podstawie art. 52 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.
Na marginesie wyjaśnić nadto należy, iż pomimo zawarcia w skardze wniosku o przyznanie skarżącemu prawa pomocy, Sąd nie wzywał do uzupełnienia braku formalnego wniosku m.in. poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF bowiem zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Zaistniała w niniejszej sprawie niedopuszczalności skargi jest jej oczywistą bezzasadnością w rozumieniu powołanego artykułu (por. OZ 140/04 postanow. NSA W-wa 2004.06.07 LEX nr 220389), a tym samym podstawą do nieprzyznawania prawa pomocy.