Uzasadnienie
Pismem z... kwietnia 2016 r. I. G. (dalej "skarżąca", "strona skarżąca", "strona") zwróciła się do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej "organ") z wnioskiem "o anulowanie zaległości w płatnościach dotyczących abonamentu". Powołując zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia... kwietnia 2016 r. o zajęciu wierzytelności, strona wniosła o "zawieszenie przedmiotowego postepowania" i "anulowanie żądania zajęcia mojej emerytury".
Pismem z... sierpnia 2016 r. skarżąca wniosła skargę, kierując ją bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.. Powołując art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej "k.p.a.") skarżąca wniosła o "wyznaczenie przez KRRiT dodatkowego terminu do załatwienia mojej sprawy, uchylenia decyzji w sprawie egzekucji nienależnej opłaty abonamentu RTV" oraz "zarządzenie wyjaśnienia przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie".
Pismem z dnia... sierpnia 2016 r. na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. organ przekazał wniosek skarżącej z dnia... kwietnia 2016 r. Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w C. zgodnie z właściwością.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Z treści skargi wynika, że żądania formułowane przez stronę skarżącą dotyczą czynności podejmowanych w postepowaniu egzekucyjnym w ramach których KRRiT nie posiada stosownych kompetencji.
Zgodnie z art. 19 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599, dalej "p.e.a."), organem egzekucyjnym w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych jest naczelnik urzędu skarbowego. Art. 33 § 1 p.e.a. przyznaje skarżącej prawo do wniesienia środka zaskarżenia w postaci zarzutu w sprawie prowadzenia postepowania egzekucyjnego.
W konsekwencji nie można uznać, że w bezczynności w zakresie zawartym we wniosku z dnia... kwietnia 2016 r. pozostaje organ, przeciwko któremu skarżąca wniosła skargę.
W związku w powyższym należy podkreślić, że w sytuacji gdy skarga na bezczynność została wniesiona w sprawie, do której załatwienia nie jest właściwy wskazany przez stronę organ, to właściwym jest odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a.") jako niedopuszczalnej (por. postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2004 r., OSK 547/04 (ONSAiWSA, nr 3, poz. 51, a także OSP 2006, nr 5, poz. 62 z glosą B. Adamiak, tamże s. 289 i n.).
Stanowisko to zostało potwierdzone m.in. w postanowieniu NSA z dnia 2 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 294/12 oraz w postanowieniu WSA we Wroclawiu z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn.. akt IV SAB/Wr 53/15 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.