Uzasadnienie
A. B. wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, wystąpił z wnioskiem (na urzędowym formularzu PPF z 9.12.2008 r.) o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku, jak i w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz z żoną i córką, zaś jedynym źródłem utrzymania jego rodziny jest pomoc pieniężna jaką uzyskuje od państwa polskiego w wysokości 1.350 zł na zamieszkanie poza ośrodkiem, wyżywienie, niezbędne ubranie i środki higieniczne. Wnioskodawca oświadczył, iż nie posiada nieruchomości, oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych, zaś cały majątek jaki posiadał zmuszony był pozostawić w kraju pochodzenia.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie w całości. Przede wszystkim cudzoziemiec nie posiada wystarczającego źródła dochodu, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z udziałem w postępowaniu sądowym oraz zastępstwem profesjonalnego pełnomocnika. Przyjąć należało, iż pomoc materialna jaką uzyskuje od państwa polskiego jest pożytkowana na zapewnienie mieszkania poza ośrodkiem dla uchodźców oraz niezbędne wydatki związane z utrzymaniem, zaś jej wysokość nie pozwala na czynienie oszczędności przeznaczonych na koszty sądowe.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.