Uzasadnienie
W dniu 2 lipca 2009 r. G. Spółka z o.o. wniosła do organu skargę na bezczynność Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w związku z nierozpatrzeniem jej wniosków o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy obejmujący poszczególne miesiące od listopada 2008 do stycznia 2009 r.
Pismem procesowym z 9 września 2009r., Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych poinformował, iż w dniu 7 sierpnia 2009r. ze środków PEFRON zostało przekazane dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych G. Sp. z o.o. w K. za okresy od lutego do maja 2009r. w tym za miesiące, których dotyczy skarga, tj. listopada 2008r. i styczeń 2009r. Ponadto wskazał także, iż pismem z 27 sierpnia 2009r. organ poinformował Skarżącą, że uznał za zachowany termin do złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń za miesiąc grudzień 2008r., prosząc jednocześnie stronę skarżącą o niezwłoczne złożenie nowego dokumenty Wn-D za okres 12/2008r.
Pismami z 19 października i 18 listopada 2009r. Spółka G., podtrzymała skargę na bezczynność wskazując, iż organ nie przesłał orzeczenia (informacji) o sposobie ustalenia należności oraz o naliczeniu i przekazaniu odsetek ustawowych wobec nieterminowego przekazania przez PEFRON miesięcznych dofinansowań.
Pismem z 11 grudnia 2009r. organ poinformował Sąd, iż 9 grudnia 2009r. przekazał na konto G. Sp. z o.o. odsetki od wszystkich kwot należnego dofinansowania, które zostało również wypłacone.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż organ w dniach [...] sierpnia i [...] grudnia 2009 r. przekazał na rachunek skarżącej sporne środki finansowe wraz z odsetkami. W ten sposób rozstrzygnął sprawę, która była objęta żądaniami zawartymi we wnioskach, a zatem bezczynność organu nie istnieje. W konsekwencji prowadzenie postępowania przez Sąd stało się bezprzedmiotowe, co skutkuje umorzeniem tego postępowania w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł z mocy art. 208 ppsa, ponieważ powstały one w wyniku niesumiennego i oczywiście niewłaściwego postępowania organu.