Uzasadnienie
W. J. złożył do oddziału regionalnego ARiMR wniosek z dnia [...] stycznia 2011 r. o dofinansowanie w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych".
[...] września 2011 r. organ wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia przedmiotowego wniosku. W związku z tym, że nie wszystkie dokumenty zostały dostarczone przez skarżącego po wezwaniu do usunięcia braków, konieczne było skierowanie do skarżącego ponownego wezwania.
W związku z niedostarczeniem przez skarżącego kompletnej dokumentacji koniecznej do rozpatrzenia wniosku o przyznania pomocy Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak [...] poinformowała skarżącego o odmowie przyznania pomocy.
Skarżący nie zgadzając z rozstrzygnięciem o odmowie przyznania pomocy, w dniu [...] kwietnia 2012 r. złożył osobiście w oddziale regionalnym ARiMR wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] kwietnia 2012 r.
W dniu [...] czerwca 2012 r. skarżący złożył skargę z dnia [...] czerwca 2012 r. na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie nieudzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] kwietnia 2012 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd, do którego została skierowana skarga zobowiązany jest do dokonania oceny, czy możliwe jest jej merytoryczne rozpoznanie.
W niniejszej sprawie, niezależnie od stanu faktycznego, który poprzedził jej wniesienie, skarga została wniesiona na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, polegającą na braku odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wniesione w dniu [...] kwietnia 2012 r. przez stronę.
Art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie tylko w sprawach ściśle przez ustawę określonych.
Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest, w przypadkach wymienionych w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. – warunkiem skutecznego wniesienia skargi, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia.
Doręczenie organowi wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie pociąga za sobą, wbrew twierdzeniom skargi, obowiązku jakiegokolwiek działania organu. Organ może, ale nie musi, udzielić odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Tak więc doręczenie organowi wezwania do usunięcia naruszenia prawa istotne jest jedynie dla skutecznego wniesienia skargi do sądu i dla dochowania terminu do jej wniesienia (art. 52 § 3 i 4 oraz art. 53 § 2 p.p.s.a.).
Nie można skutecznie domagać się udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a braku takiej odpowiedzi uznawać za bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Tego rodzaju brak działania nie jest "bezczynnością (...) w przypadkach określonych w pkt 1-4a" p.p.s.a., o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.