Uzasadnienie
W. S. pismem z dnia 27 marca 2015 r. złożył skargę na przewlekłość prowadzonego przez Ministra Finansów postępowania zarzucając naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1,2 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu z wniosku skarżącego, o stwierdzenie nieważności postanowienia Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2014 r. [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Skarżący wniósł jednocześnie o:
- 1. zobowiązanie MF do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego,
- 2. zobowiązanie MF do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie.
- 3. w przypadku uwzględnienia skargi o orzeczenie, czy przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego a jeżeli tak to ukaranie MF na podstawie art. 149 § 2 grzywną w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – P.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że Minister Finansów w postanowieniu z dnia [...] lutego 2014 r. [...] stwierdził, że "..postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. nr [...], z dnia [...] października 2011 r. nie jest obarczane żadną z wad określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Powyższe stwierdzenie jest nieprawdziwe a wydane postanowienie obarczone jest wadą wymienioną w art. 156. § 1. pkt 2. kpa - stanowi rażące naruszenie prawa. W związku z niezałatwieniem sprawy i niewydaniem odpowiedniego aktu w terminie podanym w art. 35 § 1,2 kpa skarżący pismem z dnia 29.01.2015 r. wezwał MF do usunięcia naruszenia prawa, przeprowadzenia postępowania i wydania postanowienia.
W odpowiedzi na powyższą skargę organ wniósł o umorzenie postępowania.
Wyjaśnił, że pismem dnia 07.01.2015 r., W. S. wystąpił do Ministra Finansów z wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienia Ministra Finansów z dnia [...].02.2014 r., nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...].10.2011 r., nr [...], utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. nr [...] z dnia [...].08.2011 r., o umorzeniu postępowania w przedmiocie wniosku W. S. z dnia 03.08.2011 r., występującego o umorzenie postępowania egzekucyjnego.
Następnie pismem z dnia 29.01.2015 r. wnioskodawca wezwał Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa polegającego na uchybieniu terminowi do załatwienia ww. wniosku Strony i niezwłocznego załatwienia sprawy.
Następnie w dniu 27.03.2015 r., Strona wystąpiła do WSA w Warszawie ze skargą na przewlekłe prowadzenie przez Ministra Finansów postępowania w sprawie wniosku z dnia 07.01.2015 r.
Organ wskazał nadto, że postanowieniem nr [...] z dnia [...].04.2015 r., Minister Finansów odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Ministra Finansów z dnia [...].02.2014 r., nr [...]3.
W związku z powyższym organ wyraża pogląd, że skarga na przewlekłość postępowania w niniejszej sprawie stała się bezprzedmiotowa, a to dlatego, iż wydane zostało ww. postanowienie (z dnia [...] kwietnia 2015 r.)
Sąd zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Z art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) wynika, że:
- 1) organy administracyjne publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§1)
- 2) niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postepowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§2)
- 3) załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§3)
Z akt sprawy wynika, że skarżący wystąpił o stwierdzenie nieważności postanowienia Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] pismem z dnia 7 stycznia 2015 r. a jego wniosek został rozpatrzony w dniu 30 kwietnia 2015 r. Wtedy bowiem organ wydał postanowienie odmawiające stwierdzenia nieważności ww. postanowienia.
W judykaturze i doktrynie podkreśla się, że przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuacje prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 5 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12).
Zatem o przewlekłości postępowania przed organem administracji publicznej można mówić wówczas gdy czas jego trwania przekracza rozsądne granice. Postępowaniu przed organem, które jest przedmiotem skargi w sprawie niniejszej takiego zarzutu postawić nie można.
W ocenie sądu nie od rzeczy będzie przywołanie w związku z omawianą kwestią poglądu wyrażonego przez NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 października 2012 r. wydanego w sprawie o sygn. akt II OSK 1956/12. Otóż NSA stwierdził tamże, iż przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje wówczas gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia.
Zdaniem sądu okoliczności sprawy niniejszej nie uzasadniają stwierdzenia, iż miało w niej miejsce przewlekłe prowadzenie postępowania.
Niejako na marginesie sąd wskazuje, że uchybienie terminom przewidzianym w art. 35 k.p.a. było nieznaczne i nie rodziło po stronie skarżącego żadnych negatywnych skutków. W realiach sprawy niniejszej było wręcz usprawiedliwiene wielością spraw inicjowanych przez skarżącego a rozpoznawanych przez organ.
W ocenie sądu nie był zasadny wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania w sprawie niniejszej, jako że skarżący na jego poparcie nie wskazał istnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych w art. 124 § 1 bądź 125 §1 p.p.s.a.
Z powyższych względów sąd skargę oddalił na podstawie.