Uzasadnienie
Pismem datowanym 18 września 2009 r., G. Spółka z o.o. wniosła za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Skarga dotyczyła nierozpatrzenia wniosków o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy obejmujący poszczególne miesiące od stycznia 2005 do maja 2009r.
W odpowiedzi na skargę organ zaznaczył, że "wszystkie należne dofinansowania, o które chodzi w tej sprawie zostały stronie skarżącej przekazane".
W piśmie procesowym z 29 stycznia 2010 r., pełnomocnik strony skarżącej poinformował Sąd, iż organ w dniu 9 grudnia 2009 r. przekazał na konto G. Sp. z o.o. odsetki od wszystkich kwot należnego dofinansowania, które również zostało wypłacone. Jednocześnie pełnomocnik strony skarżącej zwrócił się o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Kierując się powyższym Sąd stwierdził, iż w sprawie brak jest podstaw do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, tym samym wniosek skarżącej należało uznać za wiążący i skuteczny.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji
O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 208 p.p.s.a., ponieważ powstały one w wyniku niesumiennego i oczywiście niewłaściwego postępowania organu.