Uzasadnienie
E. S. (dalej: Skarżący) złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zgodnie z zarządzeniem z 19 kwietnia 2017 r. Skarżący został wezwany do wskazania, czy skarży bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. (tak jak wskazał w piśmie z 3 lutego 2017 r. zatytułowanym "Skarga na bezczynność organu skarbowego") czy też przewlekłość Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w trybie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: k.p.a.) (tak jak wskazał w piśmie z 17 lutego 2017 r. skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.) - w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem przyjęcia, że zaskarżona została przewlekłość Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.
Skarżący został również poinformowany, że w k.p.a. brak art. 277, wymienionego w piśmie z 17 lutego 2017 r., natomiast sąd administracyjny nie jest uprawniony do rozpoznawania skarg w trybie art. 227 k.p.a., który to przepis mógł Skarżący mieć na myśli.
Skarżący w piśmie z dnia 2 maja 2017 r. cofnął skargę na przewlekłość postępowania.
W odpowiedzi na skargę Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wniosła o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W niniejszej sprawie Skarżący cofnął skargę. W ocenie Sądu cofnięcie skargi może odnieść skutek w postaci umorzenia postępowania jedynie wtedy, gdy została ona skutecznie wniesiona. W przedmiotowej sprawie skarga nie była dopuszczalna, co oznacza, że nie została skutecznie wniesiona.
W związku z niewykonaniem przez Skarżącego wezwania z 19 kwietnia 2017 r. Sąd zastosował rygor w postaci przyjęcia, że Skarżący złożył skargę na przewlekłość Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Jak wynika z akt administracyjnych, postępowanie w sprawie umorzenia zaległości abonamentowych Skarżącego w ogóle nie zostało wszczęte przed Krajową Radą Radiofonii i Telewizji. Skarżący nie złożył bowiem wniosku w przedmiocie umorzenia zaległości z tytułu opłat abonamentowych, a jedynie korespondował z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w S., który to organ następnie przesłał korespondencję za pismem z dnia 6 września 2016 r. do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji zawiadomieniem z dnia 6 marca 2017 r. na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. przekazała dokumentację do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. W tej sytuacji Sąd podziela pogląd zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 grudnia 2010 r., II SAB/Lu 62/10, zgodnie z którym przekazanie przez organ wniosku strony według właściwości innemu organowi wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, choćby nawet przekazanie to było wadliwe.
Podobnie orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 30 października 2012 r., II SAB/Ol 80/12, stwierdzając, że dla uznania bezczynności konieczne jest ustalenie, iż organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. W powyższym wyroku WSA w Olsztynie uznał, że przekazanie przez organ wniosku strony według właściwości innemu organowi wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, choćby nawet przekazanie to było wadliwe.
Sąd stwierdza, że przedmiotowa skarga na przewlekłość podlega odrzuceniu jako bezprzedmiotowa, ponieważ nie istnieje przedmiot skargi (skutecznie wszczęte postępowanie administracyjne przed KRRiT), w którym Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji działałaby w sposób przewlekły albo pozostawałby w bezczynności.
Dodatkowo, nawet gdyby postępowanie w omawianej sprawie toczyło się przed Krajową Radą Radiofonii i Telewizji, to skarga i tak podlegałaby odrzuceniu z uwagi na niespełnienie przez Skarżącego wymogów z art. 37 k.p.a. (stanowiące brak nieusuwalny na etapie postępowania sądowego), czyli wyczerpania trybu odwoławczego. Jak wynika z akt administracyjnych oraz ze stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę, Skarżący nie złożył bowiem wezwania do usunięcia naruszenia prawa przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a.
Z uwagi na powyższe i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.