Uzasadnienie
Dnia [...].10.2004 r. pełnomocnik [...] Sp. z o.o. w T. skierował do Ministra Finansów pismo "wezwanie przedsądowe do zapłaty kwoty 67.371,22 EUR". Z uzasadnienia wynika, że kwota ta miała być równowartością nie uznania preferencji celnych wynikających z załącznika nr 7 do Środkowoeuropejskiej Umowy o Wolnym Handlu CEFTA. Zgodnie z treścią art. 28 eksporter towarów obowiązany jest przechowywać dokumenty - w tym świadectwa EUR - 1 - przez okres 3 lat. Żądanie zatem weryfikacji po tym terminie przez obce organy celne należy uznać za rażące naruszenie prawa.
W efekcie "jak wynika z kopii decyzji w. władz celnych importer został obciążony cłem wynikającym z naruszenia preferencji wobec braku weryfikacji w łącznej wartości 67.371,22 EUR. Importer kwotę tę uiścił. Wobec powyższego (...) z wyłącznej winy polskich władz doszło do błędnej weryfikacji, działanie (...) spowodowało szkodę, zatem ww. żądanie jest zasadne."
Jednocześnie wskazano, że "w wypadku braku zapłaty kwoty 67.371,22 EUR (...) wnioskodawca będzie zmuszony do wystąpienia na drogę sądową".
Dnia [...].12.2004 r. tenże pełnomocnik wezwał Ministra Finansów do natychmiastowego usunięcia naruszenia prawa polegającego na braku rozpatrzenia pisma ww. - z dnia [...].10.2004 r. wskazując na treść art. 52 § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Błędy polskich władz celnych polegały na tym, że:
"nie poinformowały i nie odmówiły spełnienia żądania w. władz celnych w części dotyczącej świadectw pochodzenia, które zgodnie z umową nie mogły być weryfikowane z powodu upływu 3 letniego terminu, w trakcie którego eksporter jest obowiązany do przechowywania dokumentów związanych z wystawieniem dokumentów EUR",
"dopuściły do rażącego opóźnienia zwracając się do eksportera z żądaniem przedstawienia dokumentów po upływie 5 miesięcy od otrzymania zapytania władz w.".
Na końcu pisma ponownie wskazano, iż w razie braku zapłaty tej kwoty "sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania sądowego".
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zażądano wydania rozstrzygnięcia zobowiązującego Ministra Finansów "do udzielenia stronie niezwłocznie odpowiedzi w sprawie wezwania do zapłaty".
W motywach zwrócono uwagę, że skoro w sprawie złożono wniosek, to Minister Finansów powinien albo:
wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej) albo wydać postanowienie w kwestii właściwości bądź też udzielić stosownej odpowiedzi stosując kodeks postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej odrzucenie wskazując, że zgodnie z art. 53 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w przypadkach określonych w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło do Ministerstwa Finansów 22.12.2004 r., to skargę należało wnieść najpóźniej 21.02.2005 r., a zatem jeżeli ją złożono [...].03.2005 r., to podlega ona odrzuceniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Z akt sprawy administracyjnej nie wynika aby Minister Finansów pozostawał w bezczynności lub też w inny sposób naruszył prawo, albowiem żądania kierowane pod jego adresem (przez stronę skarżącą) mają ewidentnie cywilistyczny charakter. Wynika to z powyższego referatu i poczynionych podkreśleń. W każdym z tych pism jest mowa o tym, iż strona skarżąca - w przypadku braku realizacji jej żądań - skieruje sprawę na drogę postępowania sądowego.
Należy pamiętać, że organy administracji działają w oparciu o obowiązujące prawo i w formie tam przewidzianej. Żaden z przepisów nie nakłada na organ administracji publicznej (kiedy nie podziela treści przedsądowego wezwania do zapłaty):
wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej albo wydania postanowienia o swej niewłaściwości udzielenia wyjaśnień - stosownie do regulacji zawartej w kpa.
Skarżący zaś winien - o ile uważa powództwo o zapłatę za zasadne - skierować je do sądu powszechnego.
W tym stanie - stosownie do treści art. 151 powołanego Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - należało orzec jak w sentencji.