Uzasadnienie
G. D. - prowadzący we W. działalność gospodarczą pod nazwą K. (dalej także: Wnioskodawca lub Skarżący) - pismem z 29 czerwca 2015 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej także: Prezes Zarządu Funduszu).
Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych wynika, że skarga została wywiedziona w toku postępowania o następującym przebiegu:
G. D. złożył do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej także: PFRON) wnioski o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracownika niepełnosprawnego (zwane dalej: wnioskami Wn-D) za maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2014 r. Dotyczyły one dofinansowania wynagrodzenia samego Skarżącego - radcy prawnego G. D. prowadzącego K. Wpłynęły do PFRON odpowiednio w dniach: 4 czerwca 2014 r., 14 lipca 2014 r., 8 sierpnia 2014 r. i 3 września 2014 r., a więc z zachowaniem terminu określonego w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 241 ze zm.), zgodnie z którym pracodawca składa wnioski (Wn-D) w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczą.
Dwoma pismami z [...] listopada 2014 r. (dotyczącymi dofinansowania odpowiednio za maj i czerwiec 2014 r.) oraz pismem z [...] listopada 2014 r. (dotyczącym wniosku o dofinansowanie za lipiec 2014 r.) PFRON poinformował Skarżącego, że kwota dofinansowania za wskazane okresy jest inna niż wykazana we wnioskach Wn-D i wynosi 0,00 złotych dla każdego z tych miesięcy. Analogiczna informacja dotycząca kwoty dofinansowania za sierpień 2014 r. została przesłana Skarżącemu pismem z [...] lipca 2015 r. (k. 65 akt administracyjnych). Każdorazowo pouczono Skarżącego o treści art. 26c ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz. U z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm. – dalej także: ustawa o rehabilitacji).
Skarżący pismami nadanymi 12 listopada 2014 r. (dotyczącym dofinansowania wynagrodzenia za maj i czerwiec 2014 r.) i 19 listopada 2014 r. (dotyczącym dofinansowania wynagrodzenia za lipiec 2014 r.) wniósł o zmianę stanowiska Prezesa Funduszu (używając sformułowania "zmianę decyzji") i wypłatę wnioskowanego dofinansowania. Pisma wpłynęły do PFRON odpowiednio 18 i 25 listopada 2014 r. Następnie 9 lutego 2015 r. Skarżący zwrócił się do PFRON o poinformowanie na jakim etapie znajduje się sprawa zainicjowana jego wnioskami o "zmianę decyzji" dotyczących dofinansowania wynagrodzenia za maj i czerwiec 2014 r. oraz lipiec i sierpień 2014 r. (pierwotne pismo z 10 listopada 2014 r. nie dotyczyło dofinansowania za sierpień 2014 r.).
Z kolei w nawiązaniu do zawartego w piśmie Funduszu z [...] lutego 2015 r. żądania zwrotu dofinansowania za inne miesiące, pismem z 19 lutego 2015 r. Skarżący przedstawił swoje stanowisko w sprawie i przedstawił umowę o pracę wraz z pełnomocnictwem.
Wreszcie Skarżący, w odpowiedzi na korespondencję od PFRON z [...] kwietnia 2015 r., w piśmie z 16 kwietnia 2015 r. wskazał m.in., że Prezes Funduszu na podstawie art. 26c ust. 4 ustawy o rehabilitacji zobowiązany był wydać decyzje o braku dofinansowania lub ustalenia dofinansowania na poziomie "zero". Podkreślił, że decyzji takich nie otrzymał, a w toku postępowania przesłano mu jedynie pisma informacyjne o wysokości przysługującego dofinansowania na poziomie "zero".
Tego samego dnia - 16 kwietnia 2015 r. G. D. na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wniósł do Ministra Pracy i Polityki Społecznej "zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezesa Zarządu PFRON polegające na wstrzymaniu dofinansowania do wynagrodzenia osoby niepełnosprawnej bez wydania decyzji przewidzianej w art. 26c ust. 4 ustawy o rehabilitacji".
Pismem z [...] kwietnia 2015 r. PFRON poinformował Skarżącego o wszczęciu na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej: k.p.a) w zw. z art. 45 ust. 3a oraz art. 26 c ustawy o rehabilitacji postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia wysokości miesięcznego dofinansowania. Jako podstawę wszczęcia tego postępowania wskazano wnioski Skarżącego nadane 12 i 19 listopada 2014 r. w przedmiocie ustalenia wysokości miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń za okresy sprawozdawcze maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2014 r.
Jednocześnie na podstawie art. 77 § 1 k.p.a. Skarżący został wezwany do przedstawienia: dokumentu, w którym określony będzie zakres pełnionych przez G. D. obowiązków w kancelarii prawniczej, listy płac za maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2014 r., potwierdzeń dokonania wypłaty wynagrodzenia G.D. za wspomniane okresy sprawozdawcze (potwierdzenia dokonanych przelewów), deklaracji DRA złożonych za wnioskowane okresy do ZUS, potwierdzeń opłacenia składek do ZUS za wskazane okresy sprawozdawcze, deklaracji RCX/RCA złożonych za wskazane okresy do ZUS w terminie 7 dni od daty otrzymania informacji. Pismo zostało wysłane za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, z którego wynika, iż zostało ono skutecznie doręczone Skarżącemu 4 maja 2015 r.
Następnie organ na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. pismem z [...] maja 2014 r. zawiadomił Skarżącego, że z uwagi na umożliwienie wypowiedzenia się oraz zapoznania w przedmiocie zebranego materiału dowodowego, postępowanie w sprawie ustalenia wysokości przysługującego miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń za okresy sprawozdawcze maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2014 r. nie zostanie zakończone w terminie przewidzianym w art. 35 § 3 k.p.a. Jednocześnie wyznaczono datę 30 czerwca 2015 r. jako nowy termin załatwienia sprawy. Pismo zostało wysłane za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, z którego wynika, że zostało ono skutecznie doręczone Skarżącemu 21 maja 2015 r.
W toku postępowania Skarżący, podtrzymał swoje stanowisko o należnym mu dofinansowaniu do wynagrodzenia niepełnosprawnego pracownika – G.D., dołączając listy płac, dowody uiszczenia składek na ubezpieczenie zdrowotne i szereg umów zlecenia wraz z dowodami uiszczania wynagrodzenia z tytułu tych umów na konto bankowe G.D.
Z ustaleń Sądu wynika, że Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z [...] czerwca 2015 r. na podstawie art. 123 § 1 k.p.a. w zw. z art. 66 ustawy o rehabilitacji uznał zażalenie G. D. na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezesa Zarządu PFRON polegające na wstrzymaniu dofinansowania do wynagrodzenia osoby niepełnosprawnej bez wydania decyzji przewidzianej w art. 26c ust. 4 ustawy o rehabilitacji za niezasadne.
Skarżący nadał 29 czerwca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (data wpływu 2 lipca 2015 r.) rozpoznawaną obecnie skargę na bezczynność Prezesa Zarządu PFRON.
W dalszym toku prowadzonego postępowania administracyjnego, pismem z [...] lipca 2015 r. wyznaczono Skarżącemu siedmiodniowy termin na zapoznanie się oraz wypowiedzenie w przedmiocie zebranego materiału dowodowego w związku z toczącym się postępowaniem w przedmiocie ustalenia wysokości miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2014 r. Jednocześnie organ na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. zawiadomił stronę kolejnym pismem z [...] lipca 2015 r., że z uwagi na skomplikowany charakter sprawy, postępowanie w sprawie ustalenia wysokości przysługującego miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń za okresy sprawozdawcze maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2014 r. nie zostanie zakończone w terminie przewidzianym w art. 35 § 3 k.p.a. oraz że wyznacza datę 31 sierpnia 2015 r. jako nowy termin załatwienia sprawy.
Ponadto w związku z tym, że według PFRON G. D. wykonujący działalność gospodarczą pod nazwą K.- ubiega się o dofinansowanie do własnego wynagrodzenia, organ ustalił kwotę przysługującego dofinansowania za okresy od sierpnia 2014 r. do maja 2015 r. w wysokości 0,00 zł. Wnioskodawca pismami z 6 lipca 2015 r. został poinformowany o wysokości należnego dofinansowania wyliczonego przez PFRON za te okresy sprawozdawcze. Wskazane pismo zawiera stosowne pouczenie, że zgodnie z treścią art. 26c ust.4 ustawy o rehabilitacji, strona może w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji złożyć do Prezesa Zarządu PFRON wniosek o wydanie decyzji o wysokości miesięcznego dofinansowania.
Z ustaleń Sądu wynika nadto, że decyzją Prezesa Zarządu PFRON z [...] sierpnia 2015 r., na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 45 ust. 3a oraz art. 26c ust. 4 ustawy o rehabilitacji ustalono G. D. wykonującemu działalność gospodarczą pod nazwą K. wysokość dofinansowania do wynagrodzenia pacownika niepełnosprawnego – G. D. za okresy sprawozdawcze maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2014 r. na kwotę 0,00 zł
W rozpoznawanej obecnie na bezczynność Prezesa Zarządu PFRON z 29 czerwca 2015 r. G.D. zarzucił:
- 1) niewydanie decyzji w trybie art. 26c ust. 4 ustawy o rehabilitacji w sytuacji, w której wniosek pracodawcy określa kwotę dofinansowania, zaś Prezes Zarządu Funduszu nie przyznaje dofinansowania;
- 2) niewydanie decyzji w trybie przepisu art. 26a ust. 11 pkt 2 ustawy o rehabilitacji w sytuacji, w której dofinansowanie do wynagrodzenia osoby niepełnosprawnej zostało faktycznie wstrzymane od miesiąca maja 2014 r. i do chwili obecnej nie została wydana decyzja o wstrzymaniu dofinansowania.
Skarżący wniósł o wydanie orzeczenia potwierdzającego bezczynność organu polegającą na niewykonaniu obowiązku wydania decyzji, od których stronie przysługiwałoby odwołanie.
W odpowiedzi na skargę Prezes Zarządu PFRON wniósł o jej oddalenie lub o jej odrzucenie i umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).
Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a, tj. decyzji lub postanowień, aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa – art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Postępowanie sądowe wszczęto w rozpoznawanej sprawie przed 15 sierpnia 2015 r. Oznacza to, że ma w niej zastosowanie art. 149 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), co wynika z art. 2 powołanej ustawy. Art. 149 p.p.s.a. w stosowanym brzmieniu stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę na przewlekłość (bezczynność) można wnieść skutecznie po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Niespełnienie tego wymogu skutkuje odrzuceniem skargi. W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, dotyczącej braku załatwienia wniosku o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, wyczerpaniem środków zaskarżenia jest wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.). Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż Skarżący przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, dopełnił wymogu wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Skarżący wniósł bowiem do Ministra Pracy i Polityki Społecznej zażalenie w trybie art. 37 § 1 w zw. z art. 35 i 36 k.p.a., w którym wskazał na niezałatwienie w ustawowym terminie sprawy dotyczącej wniosków o dofinansowanie, w szczególności brak wydania decyzji przewidzianych w art. 26c ust. 4 ustawy o rehabilitacji. Skarga została skierowana do sądu już po wydaniu 17 czerwca 2015 r. przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej postanowienia rozstrzygającego o zażaleniu.
Na możliwość rozpoznania złożonej do sądu skargi nie ma też wpływu fakt wydania [...] sierpnia 2015 r. przez Prezesa Zarządu PFRON decyzji, o której mowa w art. 26c ust. 4 ustawy o rehabilitacji, a dotyczącej ustalenia wysokości dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2014 r. na kwotę 0,00 zł.
W tym kontekście Sąd rozstrzygający sprawę w pełni aprobuje stanowisko przedstawione przez NSA w postanowieniu z dnia 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12, (ONSA WSA 2013, nr 1, poz.
7) w którym uznano, że: wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu postanowienia NSA wskazał m.in., że art. 149 p.p.s.a. w obowiązującym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Użycie w art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. wyrazu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania decyzji w określonym terminie. Zdaniem NSA z analizy art. 149 § 1 p.p.s.a. w kontekście art. 4171 § 3 k.c. wynika, że uwzględnienie skargi na podstawie powyższego przepisu może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, iż akt został wydany po wniesieniu skargi do sądu.
Ze stanem bezczynności mamy do czynienia wówczas, gdy dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy (czy to na skutek nie podjęcia żadnych czynności czy też prowadzenia postępowania i niezakończenia go wydaniem aktu administracyjnego lub podjęciem stosownej czynności), natomiast ze stanem przewlekłości mamy do czynienia wówczas, gdy organ podejmuje czynności w toku postępowania w sposób nieefektywny lub pozorny, nie przekraczając jednocześnie terminu załatwienia sprawy (najczęściej będą to przypadki nieuzasadnionego korzystania z możliwości wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy).
Zgodnie z art. 26c ust. 3 ustawy o rehabilitacji w terminie 25 dni od dnia otrzymania kompletnego i prawidłowo wypełnionego wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania Fundusz przekazuje na rachunek bankowy pracodawcy miesięczne dofinansowanie w kwocie ustalonej na podstawie art. 26a i art. 26b oraz informuje pracodawcę o sposobie jej ustalenia, jeżeli kwota ta różni się od kwoty wskazanej we wniosku. Art. 26c ust. 4 stanowi z kolei, że w przypadku gdy ustalona przez Fundusz kwota dofinansowania jest inna niż kwota dofinansowania wykazana we wniosku pracodawcy, Prezes Zarządu Funduszu wydaje decyzję o wysokości dofinansowania, na wniosek pracodawcy złożony w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o ustaleniu wysokości przysługującego dofinansowania do wynagrodzenia. Od decyzji, o której mowa w ust. 4, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego. (art. 26 c ust. 4b ustawy o rehabilitacji).
Art. 61 § 1 k.p.a. stanowi, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 k.p.a.).
Przepis art. 35 § 1 k.p.a. stanowi, że organy administracji obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). O każdym zaś przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.).
Pisma Skarżącego z 12 i 19 listopada 2014 r. (data wpływu do PFRON odpowiednio 18 i 25 listopada 2014 r.), w których wnosił o "zmianę decyzji" w sprawie ustalenia wysokości przysługującego miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia osoby niepełnosprawnej były niewątpliwie reakcją na otrzymane informacje o wysokości przysługującego dofinansowania do wynagrodzeń na poziomie 0,00 zł za poszczególne miesiące, zawarte informacjach PFRON z odpowiednio z [...] i [...] listopada 2014 r. Jednak mimo tego, że autor wniosków został prawidłowo pouczony o treści art. 26 c ust. 4 ustawy o rehabilitacji oraz - co także nie bez znaczenia - wykonuje zawód radcy prawnego, nie sformułował w nich wyraźnego żądania wydania decyzji, o której mowa w art. 26 c ust. 4 ustawy o rehabilitacji. Skupiał się na wyjaśnianiu istoty sprawy i żądaniu wypłaty wnioskowanego dofinansowania. Dalsza opisana wcześniej wymiana korespondencji pomiędzy Skarżącym a PFRON dotyczyła zarówno żądania wypłaty dofinansowania za kolejne miesiące, kwestii zwrotu pobranego dofinansowania za wcześniejsze miesiące, wreszcie wyjaśniania istoty sporu.
Dopiero w piśmie z 16 kwietnia 2015 r. (data wpływu do PFRON - 21 kwietnia 2015 r.) Skarżący sformułował wyraźne żądania wydania decyzji, o której mowa w art. 26 c ust. 4 ustawy o rehabilitacji.
Sprecyzowanie żądania skutkowało sporządzeniem przez PFRON [...] kwietnia 2015 r. zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia wysokości miesięcznego dofinansowania na konkludentne wnioski Skarżącego z 12 i 19 listopada 2014 r. Od tej pory postępowanie toczyło się w oczywisty sposób w terminach przewidzianych k.p.a. (wynika to z przedstawionej wcześniej a wynikającej z akt administracyjnych i sądowych chronologii zdarzeń). Zdaniem Sądu nie sposób mówić też o bezczynności organu w okresie odpowiednio od 18 i 25 listopada 2014 r. (data wpływu do PFRON "wniosków o zmianę decyzji") do 21 kwietnia 2015 r. (data wpływu do PFRON pisma Skarżącego precyzującego, że chodzi mu o wydanie decyzji w trybie art. 26 c ust. 4 ustawy o rehabilitacji). Stosownie do ustalonego orzecznictwa sądów administracyjnych o bezczynności organu możemy mówić wówczas, gdy organ zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy.
Jeżeli w toku postępowania administracyjnego organ podejmuje czynności mające na celu dokładne rozpoznanie sprawy w niezbędnym zakresie, to choć nie wydał w przewidzianym terminie decyzji administracyjnej, nie można mu zarzucić bezczynności (por. m.in. wyrok WSA w Olsztynie z 15 stycznia 2015 r. I SAB/Ol 20/14). W okresie od 12 i 19 listopada 2014 r. do 21 kwietnia 2015 r. Skarżący korespondencyjnie wyjaśniał z PFRON kwestie sporne. Po sprecyzowaniu żądania Skarżącego, organy podjęły przewidziane prawem w terminach wynikających z k.p.a. czynności.
Zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a. do terminów załatwiania sprawy nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Brak wyraźnego sformułowania na początkowym etapie postępowania (przez Skarżącego wykonującego zawód radcy prawnego) żądania wydania decyzji, o której mowa w art. 26c ust. 4 ustawy o rehabilitacji spowodował opóźnienie rozpatrzenia sprawy z przyczyn niezależnych od organu.
Przedstawione okoliczności sprawiają, że brak podstaw do stwierdzenia bezczynności czy przewlekłości postępowania zmierzającego do wydania decyzji, o której mowa w art. 26 c ust. 4 ustawy o rehabilitacji.
Przechodząc do drugiego zarzutu skargi wypada wskazać, że zgodnie z art. 26 a ust. 11 ustawy o rehabilitacji w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w wyniku kontroli albo analizy dokumentów zgromadzonych przez Fundusz lub danych, o których mowa w art. 49c, Prezes Zarządu Funduszu wydaje:
- 1) decyzję nakazującą zwrot wypłaconego dofinansowania w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości;
- 2) decyzję o wstrzymaniu dofinansowania do czasu zwrotu wypłaconego dofinansowania; decyzja podlega wykonaniu z dniem wydania.
Wbrew stanowisku Skarżącego w niniejszej sprawie brak było podstaw do wydania decyzji o wstrzymaniu dofinansowania na podstawie art. 26a ust. 11 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, gdyż organ do czasu wniesienia skargi prowadził postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu dofinansowania za okresy od stycznia 2005 r. do kwietnia 2014 r., które do dnia sporządzenia odpowiedzi na skargę nie zostało zakończone wydaniem decyzji nakazującej zwrot środków. Dopiero w wyniku wydania takiej decyzji i odmowy zwrotu dofinansowania możliwe było wydanie na podstawie art. art. 26a ust. 11 pkt 2 ustawy o rehabilitacji decyzji o wstrzymaniu dofinansowania. W rozpoznawanej sprawie, do chwili złożenia skargi sytuacja taka nie miała miejsca.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a. nie znaleziono podstaw do uwzględnienia skargi i orzeczono, jak w sentencji.