Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją, nr [...], z dnia [...] sierpnia 2014 r. utrzymał w mocy swoja decyzję, nr [...], z dnia [...] maja 2014 r. o nałożeniu na R. G. kary pieniężnej na w [...] złotych. Podstawę faktyczną nałożenia kary stanowił przejazd po drodze objętej obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej pojazdu kierowanego przez ukaranego, bez uiszczenia przedmiotowej opłaty.
R. G. pismem z dnia [...] września 2014 r. zwrócił się go Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z wnioskiem o zmniejszenie nałożonej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego kary.
Organ pismem z [...] listopada 2014 r. powiadomił Skarżącego o przewidywanym terminie załatwienia sprawy, wskazując [...] grudnia 2014 r. jako dzień do którego postępowanie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o zmniejszenie kary będzie zakończone i będzie wydana decyzja.
Decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, nr [...], w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o zmniejszenie kary została wydana [...] lutego 2015 r. W decyzji tej Organ odmówił częściowego umorzenia kary. Decyzja ta został doręczona Skarżącemu [...] lutego 2015 r.
Skarżący w dniu [...] marca 2015 r. nadał do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją, nr [...]. Wniosek ten wpłynął do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad [...] marca 2015 r.
Organ pismem z dnia [...] marca 2015 r. wyznaczył termin załatwienia sprawy na dzień [...] maja 2015 r.
Decyzja, nr [...], utrzymująca w mocy wcześniejszą decyzję, nr [...], z dnia [...] lutego 2015 r. wydana została [...] lipca 2015 r. Decyzje tą Skarżący odebrał [...] lipca 2015 r.
Skarżący pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. które wpłynęło do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad [...] sierpnia 2015 r. wniósł skargę dotyczącą niedotrzymania przez Organ terminu [...] maja 2015 r. jako terminu rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją, nr [...], z dnia [...] lutego 2015 r.
W związku z wniesieniem skargi na przewlekłość postępowania zgodnie z zarządzeniem z dnia 7 października 2015 r. Skarżący został wezwany do wykazania czy przed wniesieniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na przewlekłość postępowania, wniósł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w sprawie przewlekłości postepowania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia 19 października 2015 r. Skarżący poinformował, że nie wzywał organu do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył,co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
W niniejszej sprawie R. G. wniósł skargę na przewlekłe działanie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Takie sformułowanie przepisu art. 52 p.p.s.a. stawia zażalenie na równi z takimi środkami zaskarżenia jak odwołanie i wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Zatem wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania lub niezałatwienie sprawy przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w terminie jest dopuszczalne w niniejszej sprawie wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a, czyli złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Z akt sprawy oraz z oświadczenia Skarżącego wynika, że takie wezwanie nie zostało złożone przez Skarżącego do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Tym samym w świetle art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a., zaniechanie wniesienia formalnie wezwania do usunięcia naruszenia prawa skutkuje odrzuceniem skargi na przewlekłość postępowania.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.