Uzasadnienie
Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności.
Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne,
- 2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, bądź innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W dniu 11 grudnia 2007 r. J. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie nie wydania skarżącemu decyzji administracyjnej na jego wezwanie z 16 października 2007r. W wezwaniu tym zażądał od Ministra Finansów cyt. "wydania nakazu w trybie natychmiastowym Urzędowi Celnemu w E. do oddania mi mojej własności w postaci samochodu ciężarowego..." oraz wszczęcia cyt. postępowania karno dyscyplinarnego przeciwko urzędnikowi celnemu z Urzędu Celnego z E....".
Pismem z dnia 17 marca 2008r. Minister Finansów odpowiedział skarżącemu na wniosek z dnia 16 października 2007r., uzupełnionym pismem z dnia 3 grudnia 2007r. W piśmie tym Minister Finansów wskazał m.in., iż zarzuty skarżącego o charakterze korupcyjnym dotyczące konkretnego funkcjonariusza celnego nie zostały potwierdzone w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym. Ponadto organ stwierdził, iż na obecnym etapie postępowania nie dysponuje uprawnieniami pozwalającymi na wydanie nakazu w trybie decyzji administracyjnej do wydania skarżącemu towaru.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważa, iż skarga na bezczynność Ministra Finansów jest niedopuszczalna, gdyż organ ten nie jest uprawniony do wydania decyzji w przedmiocie wnioskowanym przez skarżącego. Z wnioskiem o wszczęcie postępowania w przedmiocie wydania samochodu, skarżący winien zwrócić się do właściwego organu, tym organem w przedmiotowej sprawie nie jest Minister Finansów. Należy w związku z powyższym stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie organ, tj. Minister Finansów nie był zobowiązany do wydania aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uznać skargę za niedopuszczalną.
Na marginesie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, w związku z tym Minister Finansów winien, podanie skarżącego z dnia 16 października 2007r. wraz z pismem z dnia 3 grudnia 2007r. precyzującym żądanie (wydanie decyzji), przekazać zgodnie z właściwością rzeczową i miejscową do właściwego organu w celu ewentualnego wszczęcia postępowania i wydania orzeczenia, od którego przysługiwać będzie skarżącemu stosowny środek odwoławczy.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 powołanej wyżej ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.