Uzasadnienie
W dniu... lutego 2009 r. (data nadania w placówce pocztowej) pełnomocnik skarżącego złożył skargę na bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym w sprawie udzielenia K.N. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż nie została ona poprzedzona złożeniem zażalenia w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest nie dopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej: ustawy p.p.s.a. - skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 §2 ustawy p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skarg na bezczynność organu administracji, polegającą na niezajęciu przez ten organ stanowiska w sprawie w formie przypisanej prawem tj. np. decyzji czy postanowienia, wyczerpanie środków zaskarżenia na etapie postępowania administracyjnego regulowanego przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej K.p.a, następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 §1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub w ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
W myśl art. 17 pkt 3 K.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone w pkt 1 i 2 (tj. organów jednostek samorządu terytorialnego i wojewodów) – odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku – organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością.
Przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.
Zgodnie z art. 141 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006 Nr 234, poz. 1694 ze zm.) Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zwany dalej "Szefem Urzędu" jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu z niego, nadawania statusu uchodźcy, udzielania cudzoziemcom azylu, wyrażania zgody na pobyt tolerowany oraz udzielania ochrony czasowej, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych dla innych organów. Nadzór nad Szefem Urzędu sprawuje minister właściwy do spraw wewnętrznych (art. 141 ust. 2).
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż wniesienie skargi na bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców winno być poprzedzone złożeniem zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie - na podstawie art. 37 K.p.a. - do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Podnieść należy, iż z treści skargi nie wynika, by skargę niniejszą poprzedziło złożenie ww. zażalenia. Z odpowiedzi na skargę organu wynika, iż skarżący nie wnosił zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie i od razu skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W tym stanie rzeczy, wobec niedopuszczalności skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.