Uzasadnienie
D.J., zwana dalej "Skarżącą", wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie wniosku o umorzenie zaległości z tytułu opłat abonamentowych. Skarga została podpisana przez syna Skarżącej P.J. i załączono do niej pełnomocnictwo dla P.J. Pełnomocnictwo także zostało podpisane przez P.J. z uwagi na niezdolność Skarżącej do złożenia podpisu z powodu choroby Alzhaimera.
Pismem z dnia [...] września 2015 r. P.J. został wezwany do nadesłania w terminie 7 dokumentu potwierdzającego uprawnienie do składania oświadczeń w imieniu matki – D.J. – w celu potwierdzenia ważności załączonego do skargi pełnomocnictwa pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu P.J. podniósł, że załączył już odpowiednie pełnomocnictwo do skargi, a przepis art. 38 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") nie wymaga aby osoba podpisująca pełnomocnictwo w imieniu strony była upoważniona na piśmie do składania w jej imieniu podpisu. Wskazał, że jego matka jest chora i nie jest w stanie podpisać żadnego dokumentu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Na wstępnie zaznaczyć należy, że art. 46 § 1 p.p.s.a., określa elementy, które musi zawierać każde pismo strony kierowane do Sądu, w tym również skarga. Należy do nich – zgodnie z pkt 4 powołanego przepisu - podpis strony. Brak podpisu strony lub podpis złożony przez osobę nieprawidłowo do tego nieumocowaną jest brakiem formalnym skargi, który nieuzupełniony w wyznaczonym terminie powoduje jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Stosownie do treści art. 46 § 4 p.p.s.a. za stronę, które nie może się podpisać, podpisuje pismo osoba przez nią upoważniona, z wymienieniem przyczyny, dla której strona się nie podpisała. Z kolei jeżeli strona działa przez pełnomocnika, za stronę która nie może się podpisać podpisuje pełnomocnictwo osoba przez nią upoważniona z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała (art. 38 p.p.s.a.).
Zarówno art. 46 § 4 jak i art. 38 dla skuteczności podpisania skargi lub pełnomocnictwa w imieniu strony wymagają upoważnienia udzielonego przez tę stronę i podania przyczyny braku jej samodzielnego podpisu. Upoważnienie to nie może być dorozumiane. Musi wyraźnie wskazywać, że podpisujący skargę lub pełnomocnictwo dokonuje tej czynności zgodnie z wolą strony, która nie może się podpisać. Wskazane instytucje stanowią gwarancję, że postępowanie sądowe nie będzie prowadzone bez wiedzy i woli takiej strony. Ma to istotne znacznie w ramach postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na zasadę skargowości, zgodnie z którą postępowanie może zostać skutecznie zainicjowane tylko przez uprawniony do tego podmiot.
W rozpoznawanej sprawie zarówno skarga jak i pełnomocnictwo dla P.J. zostały podpisane przez P.J. Pełnomocnik nie przedstawił żadnego dokumentu potwierdzającego jego upoważnienie do dokonywania tych czynności procesowych i imieniu Skarżącej. Oświadczenie pełnomocnika, że jego matka choruje na Alzhaimera i nie jest w stanie podpisać żadnego dokumentu nie jest wystarczające dla stwierdzenia, że P.J. może zastępować Skarżącą przed tut. Sadem. W ocenie Sądu skoro strona nie ma możliwości złożenia podpisu samodzielnie, upoważnienie o którym mowa w art. 46 § 4 i art. 38, celem możliwości jego weryfikacji, winno być udzielone ustnie przed osobą mogącą potwierdzić jego ważność na piśmie (np. przed notariuszem), a sporządzony dokument upoważnienia nie będzie budził wątpliwości sądu, któremu zostanie przedstawiony, co do jego ważności.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że P.J. nie wykazał posiadania upoważnienia do podpisania skargi i pełnomocnictwa w imieniu Skarżącej D.J. i na podstawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 i art. 46 § 4 i art. 38 p.p.s.a., odrzucił skargę.