Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 lutego 2009 r. skarżąca M T złożyła skargę na bezczynność Ministra Finansów polegającą na braku rozpoznania jej sprawy wynikłej z wniesienia zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] oddalające jej skargę na czynności egzekucyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o umorzenie postępowania. Podkreślił, iż w wyniku wydania w dniu [...] lutego 2009 r. postanowienia nr [...] utrzymującego w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S z dnia [...] października 2008 r. skarga na bezczynność jest bezprzedmiotowa. Organ zaznaczył, iż rozstrzygnięcie wydał zgodnie z terminem wyznaczonym na podstawie art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), o którym poinformował stronę pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; z 2004 r.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć taką sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) jeżeli przepisy ww. ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określają trybu, w jakim strona może domagać się wydania postanowienia w sprawie ze skargi na czynności egzekucyjne w przypadku, gdy w wyniku złożenia zażalenia na powyższe postanowienie organ wyższej instancji zwleka z wydaniem rozstrzygnięcia.
W tym stanie rzeczy zastosowanie mają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące sposobu postępowania w przypadku, gdy organ mimo upływu tych terminów nie podejmuje rozstrzygnięcia, do jakiego jest zobowiązany (art. 37 k.p.a.).
W świetle powyższych postanowień, w odniesieniu do skarg na bezczynność polegającą na niewydaniu w terminie decyzji oraz postanowień, od których służy zażalenie, skarżący obowiązany jest przed wniesieniem skargi wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 37 k.p.a., tzn. wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. W przypadku bezczynności ministra oraz samorządowego kolegium odwoławczego nie ma zastosowania art. 37 k.p.a., w stosunku bowiem do takiego organu nie ma bowiem organu wyższego stopnia. W tej sytuacji, przed wniesieniem skargi należy wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nie załatwieniu sprawy w terminie na podstawie art. 52 § 3 p.p.s.a. Wniesienie skargi na bezczynność organu w niniejszej sprawie Ministra Finansów było dopuszczalne dopiero po uprzednim wyczerpaniu w/w środka zaskarżenia.
Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca składała do Ministra Finansów wezwanie, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Uznać zatem należało, że skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, co jest warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu. Na marginesie Sąd zauważa, iż Minister Finansów nie pozostaje w bezczynności, gdyż postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S z dnia [...] października 2008 r.
Niespełnienie przez skarżącą warunku określonego w art. 52 § 1 p.p.s.a.. skutkowało odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.