Uzasadnienie
Skarżąca – A. H., wniosła skargę na przewlekłość postępowania w sprawie toczącej się przed Dyrektorem Izby Celnej w W. i Naczelnikiem Urzędu Celnego [...] w W., a dotyczącej określenia wartości celnej, kwoty długu celnego i zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym i podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu skargi podniosła, że zarówno Dyrektor Izby Celnej jak i Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. nie dochowali obowiązku załatwienia sprawy w oznaczonym przepisami terminie. Termin załatwienia sprawy przez organ II instancji był bowiem kilkukrotnie przedłużany, a ostatecznie postępowanie zakończyło się po ponad trzystu dniach od wniesienia odwołania – decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], którą organ odwoławczy uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ I instancji – Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W., pomimo upływu ponad trzystu dni od dnia przekazania mu akt sprawy nie wydał jednak decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej: "p.p.s.a." przewiduje możliwość wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Zgodnie zaś z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Powyższe wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter przykładowy i nie jest wyliczeniem wyczerpującym. Świadczy o tym użyty przez ustawodawcę zwrot "taki jak". Oznacza to, że jeżeli w określonym przypadku przepis prawa przewiduje innego rodzaju środek zaskarżenia, który nie został wymieniony w tym przepisie, skargę można wnieść po uprzednim wykorzystaniu tegoż środka zaskarżenia.
Środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a., aczkolwiek nie wskazanym w tym przepisie, jest "ponaglenie", o jakim mowa w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem z tym przepisem na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do:
- - organu podatkowego wyższego stopnia;
- - ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej.
Złożenie ponaglenia z jednej strony (gdy jest uzasadnione) prowadzi do wyznaczenia terminu załatwienia sprawy przez organ wyższego stopnia, z drugiej zaś – stanowi dla tego organu informację o uchybieniach w działaniu organu niższego stopnia (por. R. Hauser [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2011, s. 675). W razie uznania ponaglenia za uzasadnione, organ wyższego stopnia wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości (art. 141 § 2 Ordynacji podatkowej). W przypadku zaś, gdy organ uznaje ponaglenie za nieuzasadnione, wówczas winien wydać postanowienie odmawiające uwzględnienia ponaglenia. Dopiero wydanie takiego postanowienia uzasadnia wniesienie do sądu administracyjnego skargi, czy to na przewlekłość postępowania, czy to na bezczynność organu.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała na przewlekłość postępowania Dyrektora Izby Celnej jak i Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. W związku z tym należy zauważyć, że postępowanie przed Dyrektorem Izby Celnej zakończyło się wydaniem przez ten organ decyzji z dnia [...] listopada 2010 r., a z akt sprawy nie wynika aby przed tym organem toczyło się inne postępowanie w sprawie skarżącej, w którym organ ten mógł dopuścić się przewlekłości. Wobec tego Sąd uznał, że przedmiotem skargi jest w istocie przewlekłość postępowania Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W., któremu organ odwoławczy decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. zwrócił sprawę do ponownego rozpatrzenia. W odniesieniu jednak do przewlekłości postępowania zarzucanej Naczelnikowi Urzędu Celnego [...] w W. wskazać należy, że z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca złożyła ponaglenie do Dyrektora Izby Celnej, jako organu wyższego stopnia (art. 141 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Tym samym skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia.
Stwierdzić zatem trzeba, że w dacie jej złożenia, skarga – jako wniesiona z uchybieniem wymogu określonego w art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a, – była skargą przedwczesną, a tym samym niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił