Uzasadnienie
Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności.
Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne,
- 2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, bądź innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W dniu 3 marca 2009 r. H. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie nierozpoznania odwołania z 10 grudnia 2008r. od decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] listopada
Sygn. akt V SAB/Wa 9/09 2008r. W odwołaniu i późniejszych pismach adresowanych bezpośrednio do Ministra Pracy i Polityki Społecznej skarżący zażądał od organu zmiany decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych poprzez zaliczenie dodatkowych okresów działalności kombatanckiej.
Pismem z 4 marca 2009r. Minister Pracy i Polityki Społecznej odpowiedział skarżącemu na wniosek z 10 grudnia 2008r., uzupełniony pismami z 7 i 26 stycznia 2009r. W piśmie tym Minister Pracy i Polityki Społecznej poinformował skarżącego, iż jego odwołanie z 10 grudnia 2008r. zostało rozpatrzone przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, który decyzją z [...] stycznia 2009r. utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] listopada 2008r. Ponadto wskazał, m.in., iż Minister Pracy i Polityki Społecznej działa w ramach obowiązujących przepisów prawnych i nie posiada kompetencji przyznawania czy rozszerzania uprawnień kombatanckich oraz, że nie jest organem odwoławczym w tych sprawach.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważa, iż skarga na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej jest niedopuszczalna, gdyż organ ten nie jest uprawniony do wydania decyzji w przedmiocie wnioskowanym przez skarżącego. Organem właściwym był Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, który decyzją z [...] stycznia 2009r. utrzymał w mocy decyzję własną z [...] listopada 2008r. Powyższe potwierdzają akta administracyjne załączone do spawy V SA/Wa 499/09, w których m.in. znajduje się decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] stycznia 2009r.
Należy w związku z powyższym stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie organ, tj. Minister Pracy i Polityki Społecznej nie był zobowiązany do wydania aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uznać skargę za niedopuszczalną.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 powołanej wyżej ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.