Uzasadnienie
K. R. wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od wniosku o wymierzenie grzywny organowi wystąpiła z wnioskiem z... lipca 2012 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Wnioskodawczyni wskazała, iż gospodarstwo domowe prowadzi wraz z mężem, utrzymują się ze świadczeń emerytalno-rentowych w łącznej kwocie... zł. Ponadto oświadczyła, iż posiada dom o powierzchni... m2, nieruchomość rolną o powierzchni... ha i nieruchomość gruntową o powierzchni... m2.
W związku z tym, iż złożone oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawczyni, zarządzeniem z... lipca 2012 r. wezwano skarżącą do udzielenia dodatkowych informacji oraz złożenia określonych dokumentów w terminie 7 dni pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o posiadane dokumenty.
Pismem z... sierpnia 2012 r. wnioskodawczyni zwróciła się o przedłużenie terminu o dwa miesiące do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów dotyczących stanu rodzinnego, majątkowego, dochodów. Wyjaśniła również, że ZUS przelewa na jej rachunek tylko część emerytury w wysokości... złotych zamiast w wysokości... złotych. Podobna sytuacja dotyczy renty inwalidzkiej męża, która jest przekazywana na rachunek w wysokości... złotych, zamiast... złotych.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Na wstępie odnosząc się do wniosku Skarżącej o przedłużenie terminu do złożenia dodatkowego oświadczenia uznać należy, iż jest on nieuzasadniony i ma na celu wyłącznie przedłużenie zainicjowanego postępowania sądowego.
Wskazać bowiem należy, iż Skarżąca składając wnioski o przyznanie prawa pomocy w kilku sprawach np. o sygn. V SA/Wa 493/12 wnosiła o przedłużenie terminu do nadesłania dodatkowych dokumentów w postaci zeznań podatkowych, wyciągów z rachunków bankowych itd. Pomimo przedłużenia terminu przez Sąd Skarżąca nie nadesłała wskazanych dokumentów. Nie złożyła ich również wraz z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest – stosownie do treści przepisu art. 199 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270), dalej: p.p.s.a. – ponoszenie przez stronę kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Instytucja prawa pomocy powinna być zatem stosowana w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną.
Jednocześnie, zawarte w omawianym przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z tego prawa. Zatem rozstrzygnięcie będzie zależało od tego, co zostanie przez wnioskodawcę udowodnione. Godzi się zatem przyjąć, iż wprowadzając wyjątek od ogólnej zasady partycypowania w kosztach sądowych, ustawodawca złożył obowiązek wykazania pozytywnych przesłanek na wnioskodawcę, zaś ocenę ich spełnienia pozostawił referendarzowi lub sądowi rozpatrującemu wniosek.
Jednocześnie w sytuacji, gdy oświadczenie zawarte we wniosku jest niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego wnioskodawcy lub budzi wątpliwości, sąd na podstawie art. 255 p.p.s.a., ma prawo wezwania takiej osoby do złożenia dodatkowego oświadczenia uzupełniającego, jak i potwierdzającego wykazywane przez nią okoliczności.
W przedmiotowej sprawie, oświadczenia zawarte we wniosku skarżącej złożonym na urzędowym formularzu PPF, były niewystarczające do oceny czy strona nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Dlatego też niezbędne okazało się wezwanie skarżącej do nadesłania dokumentów i złożenia oświadczeń pozwalających na lepszą ocenę jej sytuacji majątkowej. Wezwano skarżącą m.in. do złożenia oświadczeń, potwierdzonych stosownymi dokumentami o uzyskiwanych dochodach i ponoszonych wydatkach oraz do nadesłania np. wyciągów z rachunku bankowego.
Mając zatem na uwadze, iż wezwanie nie zostało przez skarżącą wykonane, uznać należy, że nie wykazała ona, iż ustawowa przesłanka przyznania tego prawa w odniesieniu do jej osoby wystąpiła. W tym stanie rzeczy nastąpił brak możliwości porównania wysokości obciążeń finansowych, z jakimi wnioskodawczyni powinna się liczyć w postępowaniu sądowym z jej rzeczywistymi możliwościami płatniczymi. W konsekwencji, brak ten wykluczył dokonanie oceny czy zaistniały przesłanki uprawniające do udzielenia skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.