Uzasadnienie
W dniu 10 sierpnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek R. M. (na urzędowym formularzu PPF z 6.08.2010 r.) o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
W rubrykach 3.1, 3.2, 3.3 i 3.4 formularza PPF cudzoziemka wskazała, iż skarży decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...].05.2010 r. o numerze [...], załączając jednocześnie do wniosku odpis skargi z 9 lipca 2010 r.
W uzasadnieniu wniosku, jak i w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podała, iż gospodarstwo domowe prowadzi wraz z dwiema małoletnimi wnuczkami, nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych, zaś źródłem utrzymania jej rodziny jest pomoc socjalna w wysokości 1.350 zł miesięcznie.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 243 § 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Jednocześnie, osoba fizyczna może skorzystać z tej instytucji w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim cudzoziemka nie posiada wystarczającego źródła dochodu, które pozwoliłoby jej ponieść koszty związane z udziałem w postępowaniu sądowym bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania rodziny. Już sama okoliczność, iż otrzymuje pomoc od państwa polskiego świadczy o jej trudnej sytuacji materialnej. Ponadto wzięto pod uwagę, iż nie posiada oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 243 § 1, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.