Uzasadnienie
Wnioskiem, który wpłynął do tut. sądu w dniu 26 listopada 2012 r. B. M. wystąpił o wymierzenie grzywny Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi za niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegającego na nie przekazaniu akt sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które otrzymały sygn. V SA/Wa 2471/12, a nadto wyznaczenie terminu na dostarczenie tychże akt. Wnioskodawca zarzucił, że z treści odpowiedzi na skargę wywnioskował, że do akt sprawy organ nie dostarczył dokumentów w postaci decyzji w sprawie płatności bezpośrednich za 2004 r., planu działalności rolnośrodowiskowej z 2005 r. oraz innych dokumentów szczegółowo wymienionych we wniosku, w tym wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w sprawie o sygn. akt II SA/Go262/10.
W uzasadnieniu wniosku podkreślono m.in., że wnioskodawca otrzymał od WSA w Warszawie odpowiedź na skargę, co miało miejsce w dniu 20 listopada 2012 r., mimo tego, że odpowiedź ta została opatrzona datą 29 października 2012 r. Ponadto skargę wnioskodawcy organ otrzymał w dniu 29 września 2012 r., co potwierdza data jej odbioru. Skoro zaś odpowiedź na skargę została napisana 29 października 2012 r. to termin 30 dni do wysłania akt sprawy do Sądu przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi upłynął.
Następnie wnioskodawca wskazał, że stosownie do art. 54 § 2 ppsa organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni. Podkreślił również, że organ nie chce dostarczyć zgodnie z treścią w/w przepisu dowodów w sprawie, które wskazują, że spełnił warunki aby mógł ubiegać się o pomoc finansową z tytułu przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na 2005 r.
W piśmie z dnia 13 grudnia 2012 r. organ poinformował Sąd, iż w jego ocenie niezasadne jest żądanie wymierzenia grzywny Prezesowi Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
Sąd zważył, co następuje
wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków o jakich mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. tzn. przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy.
Orzecznictwo sądowe wskazuje, że grzywna o jakiej mowa w powyższym przepisie ma charakter dyscyplinująco - restrykcyjny. Poza tym wymierzenie tejże grzywny nie jest obligatoryjne, albowiem użycie przez ustawodawcę słowa "może" oznacza, iż sąd winien nawet przy przekroczeniu terminu uwzględnić specyfikę i charakter danej sprawy, a także rozmiary zwłoki w przekazaniu skargi.
Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy przypomnieć należy, że wnioskodawca wniósł skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] lipca 2012 r. nr [...] w dniu 18 września 2012 r., (wpłynęła do organu 24 września2012 r.), natomiast akta sprawy wraz z odpowiedzią na tę skargę (nadane 30 października 2012 r. wpłynęły do tut. Sądu następnego dnia. Z porównania wskazanych dat wynika, że doszło do uchybienia terminu przewidzianego w art. 54 § 2 p.p.s.a (30 dni), tym niemniej uchybienie terminu należy uznać za niewielkie, co w ocenie Sądu nie wymaga wymierzenia grzywny organowi, tym bardziej jeśli się zważy na trudności jakie miał organ przy rozpoznawaniu sprawy związane z ilością wniosków i pism składanych przez Stronę. W sprawie nie doszło natomiast do żadnych uchybień ze strony organu w zakresie kompletności akt sprawy administracyjnej, której dotyczyła skarga ponieważ dowody, o których wspomina Strona we wniosku o ukaranie grzywną odnoszą się do meritum sprawy dotyczącej przyznania płatności z tytułu działalności rolnośrodowiskowej za 2005 r. a sprawa o Sygn. V SA/Wa 2471/12 dotyczy nieważności postępowania w sprawie wspomnianych płatności. Powoduje to, że dowody o jakich mowa we wniosku nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy.
W związku z powyższym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.