Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 października 2015 r. tut. Sąd przyznał W.S. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu.
Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu adw. H. O., o czym pełnomocnik została poinformowana pismem z 22 grudnia 2016 r.
W dniu 30 stycznia 2017 r. adw. H. O. złożyła wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 6 lutego 2017 r. starszy referendarz sądowy odmówił przyznania adw. H. O. wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. W uzasadnieniu tego postanowienia referendarz wskazał, że z akt sądowych nie wynika, aby pełnomocnik podjęła w sprawie jakiekolwiek czynności w imieniu Skarżącego. Na okładce akt sądowych znajduje się informacja, że w dniu 23 stycznia 2017 r. akta o sygn. V SO/Wa 16/14 były przeglądane w czytelni akt tut. Sądu przez U. O., ale równocześnie z uwagi na brak pełnomocnictwa, nie można stwierdzić, że była to osoba działająca z upoważnienia wyznaczonego pełnomocnika.
W konsekwencji referendarz uznał, że skoro nie można uznać, aby pomoc prawna była Skarżącemu rzeczywiście udzielona, niewątpliwie stanowi to podstawę do odmowy przyznania wynagrodzenia (por. pos. NSA z 27 września 2011 r., sygn. akt I GZ 146/11, dostępne www.cbois.nsa.gov.pl).
W sprzeciwie na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącego wskazała, że nosi dwa imiona H. U. O. i to ona przeglądała akta niniejszej sprawy w dniu 23 stycznia 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sprzeciw jest zasadny.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat, (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W związku z tym, że sprawa została wszczęta wnioskiem Skarżącego z dnia 10 czerwca 2014 r. i niezakończona przed dniem 1 stycznia 2016 r., w sprawie zastosowanie znalazły przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461) z uwagi na treść § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (tj. 1 stycznia 2016 r. - § 23 cyt. rozporządzenia) stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Przepis § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 5 rozporządzenia oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 20 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) cyt. rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji 240 złotych.
Jednocześnie stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W związku z powyższym na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.