Uzasadnienie
W dniu 7 lipca 2014 r. skarżący – W. S. złożył na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika.
Postanowieniem z 14 lipca 2014 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie zwolnił skarżącego od kosztów sądowych oraz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.
W piśmie z 22 lipca 2014 r. (data stempla pocztowego) strona zawarła sprzeciw od powyższego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 grudnia 2014 r. przyznał W. S. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
Po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe orzeczenie, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 maja 2015 r., sygn. akt II GZ 215/15, uchylił zaskarżone postanowienie w części obejmującej odmowę przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Następnie w wykonaniu zarządzenia Sędziego sprawozdawcy z dnia 26 sierpnia 2015 r., wydanego na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skarżący został wezwany do nadesłania stosownych dokumentów źródłowych i oświadczeń w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.
Do Sądu wpłynęło w dniu 15 września 2015 r. zażalenie skarżącego na powyższe zarządzenie Sędziego sprawozdawcy z dnia 26 sierpnia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przyjętą w postępowaniu sądowoadministracyjnym regułą, wyrażoną w art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w wypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a.
Ponadto, zgodnie z art. 198 p.p.s.a. przepisy działu dotyczącego środków odwoławczych stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia.
Zażalenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, kiedy ustawa wyraźnie stanowi o możliwości jego wniesienia. Jeśli ustawa przewiduje wydanie postanowienia czy zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że na takie postanowienie lub zarządzenie przysługuje zażalenie, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (tak m.in. H. Knysiak-Molczyk w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 581).
Żaden z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości zaskarżenia w drodze zażalenia zarządzenia przewodniczącego wydanego na podstawie art. 255 p.p.s.a. wzywającego do złożenia w zakreślonym terminie dodatkowego oświadczenia lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OZ 283/13 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2015 r. sygn. akt II OZ 861/15 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że zarządzenie Sędziego sprawozdawcy z dnia 26 sierpnia 2015 r., wydane na podstawie art. 255 p.p.s.a., wyzywające skarżącego do nadesłania stosownych dokumentów źródłowych i oświadczeń w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy nie podlegało zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a zatem złożone zażalenie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.