Uzasadnienie
Pismem z 1 lipca 2020 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia poinformował skarżącego – A. S. o potwierdzeniu, wystawionego mu przez lekarza specjalistę, skierowania na leczenie uzdrowiskowe z wyznaczeniem terminu od 20 sierpnia 2020 r. do 10 września 2020 r. oraz miejsca leczenia - S.z o.o. Z. w. W treści pisma organ poinformował skarżącego o zasadach rezygnacji z przyznanego leczenia.
Skarżący dokonał zwrotu skierowania oraz wystąpił do organu o zmianę terminu leczenia.
Pismem z 14 sierpnia 2020 r. OW NFZ poinformował skarżącego o negatywnym rozpatrzeniu prośby o zmianę terminu leczenia uzdrowiskowego i uznaniu za bezzasadną rezygnacji z leczenia uzdrowiskowego. Jednocześnie zaznaczył, że oddziały wojewódzkie NFZ potwierdzają skierowania na leczenie uzdrowiskowe w ciągu całego roku według kolejności wpływu i nie są w stanie zagwarantować świadczeniobiorcom wybranych przez nich uzdrowisk ani terminów. Oddział uznaje rezygnację i zwrot potwierdzonego skierowania na leczenie uzdrowiskowe za zasadny w udokumentowanych przypadkach, gdy ich powodem jest wypadek losowy, czy choroba świadczeniobiorcy.
W związku z powyższym zwrot skierowania na leczenie uzdrowiskowe został zakwalifikowany jako rezygnacja bez pisemnego udokumentowania. Ponowne skorzystanie z wyznaczonego terminu leczenia będzie możliwe po złożeniu nowego skierowania przez lekarza prowadzącego uwzględniającego aktualny stan zdrowia skarżącego.
Pismem z dnia 30 października 2020 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o kontrolę rozstrzygnięcia jego wniosku o przełożenie terminu leczenia sanatoryjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie w całości jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Przedmiotem kontroli Sądu z punktu widzenia kryterium legalności jest czynność organu polegająca na uznaniu zwrotu skierowania na leczenie uzdrowiskowe za merytorycznie nieuzasadnione. Powyższą informację organ zawarł w skierowanym do skarżącego piśmie z 14 sierpnia 2020 r.
Odwołując się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w postanowieniu z 2 lutego 2016 r., II GZ 3/16 (dostępne w bazie orzeczeń www.nsa.gov.pl) stwierdzić należy, że czynność polegająca na uznaniu zwrotu skierowania za merytorycznie nieuzasadnione nie jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Procedura dotycząca kierowania na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową uregulowana została w art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej, zgodnie z którym skierowanie na leczenie uzdrowiskowe wymaga potwierdzenia przez oddział wojewódzki Funduszu właściwy ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy, a jeżeli nie można ustalić miejsca jego zamieszkania – oddział wojewódzki Funduszu właściwy dla siedziby świadczeniodawcy, który wystawił skierowanie. Do potwierdzenia oraz odmowy potwierdzenia skierowania leczenie uzdrowiskowe nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Nadto procedurę te regulują postanowienia rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie kierowania na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową (Dz. U. Nr 142, poz. 835), które zostało wydane w oparciu o delegację ustawową wynikająca z ust. 5 art. 33 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. We wskazanym powyższej postanowieniu NSA wywiódł, że powołane przepisy, ani inne powszechnie obowiązujące przepisy prawa nie normują kwestii "uznania zwrotu skierowania za nieuzasadnione", a zatem wobec braku regulacji prawnej w tym zakresie pismo o uznaniu zwrotu skierowania za nieuzasadnione nie może być uznane jako informacja o czynności podjętej przez organ w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
W konsekwencji Sąd przyjął, że zaskarżona czynność, o której organ zawiadomił skarżącego pismem z 14 sierpnia 2020 r., jest jedynie informacją organu o skutkach nieskorzystania ze skierowania do sanatorium, a zatem skarga na tą czynność podlegała odrzuceniu w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325).