Uzasadnienie
Skarżąca – L. Sp. z o. o. z/s w W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania (w sprawie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób). Wraz ze skargą skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
We wniosku, o którym mowa powyżej, skarżąca podniosła, iż prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wykonywania krajowego transportu drogowego osób i w związku z tym jego pojazdy podlegają częstym kontrolom drogowym. Przedstawiła ona stan faktyczny sprawy i wskazała, że w ocenie skarżącego, zaskarżone postanowienie jest nieprawidłowe. Wskazana argumentacja została powtórzona we wniosku skarżąca z dnia 31 stycznia 2011 r., w którym wniosła o pilne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a."., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając na uwadze treść art. 61 § 3 p.p.s.a. należy zatem stwierdzić, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Jak wynika z treści przepisu, Sąd może wstrzymać wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z tym po stronie skarżącego leży obowiązek wykazania przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy podnieść należy, iż w konkretnym przypadku wskazane wyżej przesłanki nie zachodzą, przede wszystkim ze względu na charakter będącego przedmiotem zaskarżenia do tutejszego Sądu rozstrzygnięcia – postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania.
Zgodnie bowiem z ugruntowanym już stanowiskiem doktryny, jak również orzecznictwem sądów administracyjnych wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W rzeczywistości problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, itp. (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wyd. LexisNexis Warszawa 2005, str. 295). Stąd nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne.
Skutków takich ponad wszelką wątpliwość nie wywołuje postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania w sprawie (bez względu na przedmiot postępowania), podobny pogląd został wyrażony w wyroku NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., OZ 805/04, niepublikowanym.
Dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznał za zasadne, odmówić skarżącej ochrony tymczasowej polegającą na wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia w oparciu o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).