Uzasadnienie
P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej skarżąca), złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej Sąd) - za pośrednictwem organu, skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie nieuwzględnienia jej odwołania od rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej.
Zarządzeniami z 30 maja 2012 r. (k. 1 i 20 akt) Sąd zobowiązał skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi poprzez nadesłanie oryginału lub notarialnie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu z KRS (k. 22 akt) oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 złotych (k. 21 akt). Wezwania zostały doręczone skarżącej 8 czerwca 2012 r. (z.p.o. k. 29 akt).
W wykonaniu ww. wezwań skarżąca dnia 13 czerwca 2012 r. dokonała na konto Sądu wpłaty w kwocie 200 złotych (k. 24 w zw. z k. 30 akt), a następnie dnia 18 czerwca 2012 r. - za pomocą faksu (k. 23 i 25-28akt) oraz Urzędu Poczty Polskiej (k. 31 i nast. akt) przesłała do Sądu aktualny odpis z KRS.
Postanowieniem z 2 lipca 2012 r. (k. 39 akt) Sąd odrzucił rzeczoną na wstępie skargę, bowiem ustalił, że przesłanie KRS faksem, jak i nadanie go w Urzędzie Pocztowym na adres Sądu nastąpiło 18 czerwca 2012 r. tj. z uchybieniem ustawowego, siedmiodniowego terminu przewidzianego do uzupełnienia tego braku formalnego skargi. Postanowienie zostało doręczone skarżącej 11 lipca 2012 r. (z.p.o. k. 47 akt).
Pismem z 13 lipca 2012 r. - nadanym tego samego dnia w Urzędzie Poczty Polskiej na adres Sądu, skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi – tj. nadesłania KRS. W uzasadnieniu wniosku podano, że opóźnienie w wysłaniu odpisu KRS nastąpiło w wyniku natłoku spraw. Wyjaśniono, że dnia 15 czerwca 2012 r. odpis KRS został przygotowany i przekazany pracownikowi sekretariatu do wysłania. Ostatecznie korespondencji nie wysłano 15 czerwca 2012 r. ponieważ "podpięła się" ona pod inny dokument i nie została wpisana do pocztowej książki nadawczej. Na potwierdzenie powyższego skarżąca załączyła do akt wyjaśnienie pracownika sekretariatu, z których wynika, że o powyższej pomyłce skarżąca nie została przez niego powiadomiona. Do wniosku skarżąc załączyła także odpis z KRS.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym jest dopuszczalne wówczas, gdy strona nie dokonała tej czynności w terminie bez swojej winy (art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2012 r., poz. 270), cytowana dalej jako p.p.s.a.). Nadto okoliczności wskazujące na brak winy strona winna uprawdopodobnić w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu. Z ustaniem okoliczności uniemożliwiających dochowanie terminu ustawodawca wiąże ten skutek, iż od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, liczy się siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana.
Zatem, aby możliwe było ubieganie się o przywrócenie terminu musi zaistnieć obiektywna, realna przeszkoda uniemożliwiająca stronie dokonanie czynności. Przy czym powstanie tej przeszkody nie może być spowodowane działaniem strony i musi być od niej całkowicie niezależne. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Stosownie do art. 87 § 4 p.p.s.a wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu należy dokonać czynności, której nie dokonano w terminie.
Sąd rozpoznając niniejszy wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, tj. nadesłania KRS w pierwszej kolejności obowiązany był zbadać czy jest on dopuszczalny oraz czy został złożony w trybie i terminie wyżej wskazanym.
Sąd uznał, że wniosek jest dopuszczalny. Po pierwsze termin do uzupełnienia braku formalnego skargi jest terminem ustawowym, podlegającym przywróceniu na wniosek strony, na zasadach ogólnych wskazanych powyżej. Skarżąca wniosek taki złożyła. Po drugie termin ten przez skarżącą został niedotrzymany - upłynął z dniem 15 czerwca 2012 r., a odpis KRS nadesłano 18 czerwca 2012 r.
Sąd uznał także, że wniosek został złożony w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Wniesiono go do prawidłowego Sądu (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) i nastąpiło to w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu Sąd przyjął dzień, w którym skarżąca dowiedziała się o uchybieniu terminu tj. 11 lipca 2012 r. – moment doręczenia postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi oraz dzień, w którym pracownik sekretariatu skarżącej złożył wyjaśnienia i poinformował ją o zaistniałej pomyłce.
Sąd zauważa również, że wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżąca złożyła – wprawdzie niewłaściwie poświadczony za zgodność oryginałem, ale pobrany na podstawie art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, odpis z KRS, do czego zobowiązywał ją art. 87 § 4 p.p.s.a.
Przechodząc do merytorycznej oceny wniosku o przywrócenie terminu Sąd stwierdza, że jest on niezasadny. Skarżąca uprawdopodabniając okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu powołała się na błąd swojego pracownika, który w natłoku spraw nie zauważył, że korespondencja kierowana do Sądu – zawierająca odpis z KRS, podpięła się pod inne dokumenty i tym samym nie została wpisana w nadawczą książkę pocztową, a w konsekwencji nie wysłano jej 15 czerwca 2012 r. Jednocześnie skarżąca podała, że owego błędu pracownika nie była w stanie przewidzieć. Podniosła również, że pracownik ów nie posiadając wiedzy prawniczej, nie miał świadomości o negatywnych skutkach procesowych opóźnienia. Powody te nie dają podstaw do przywrócenie wnioskowanego terminu. Jak wskazano na wstępie przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której nie można usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
W konsekwencji Sąd uznał, że złożenie odpisu z KRS z uchybieniem terminu było wynikiem nieuwagi pracownika sekretariatu skarżącej, co obciąża w całości skarżącą. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie dołożyła należytej staranności i dbałości o interesy własne. Okoliczności wskazane przez nią we wniosku nie uprawdopodobniają braku winy w niedochowaniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi na tyle, aby mogło nastąpić przywrócenie wnioskowanego terminu. Należy wskazać, że nie może o zasadności rozpoznawanego wniosku przesądzać argument, iż błędy popełnione przez pracownika skarżącej, nie mogą obciążać samej skarżącej z uwagi na to, że nie była ona w stanie przewidzieć błędu pracownika. Wskazany błąd pracownika skarżącej nie można zaliczyć do przeszkód, których nie można przewidzieć i przezwyciężyć. Obowiązkiem skarżącej jest takie zorganizowanie pracy w siedzibie, której adres podała w skardze, jako adres do korespondencji, aby czynności procesowych mogła dokonywać w terminie.
Błąd pracownika skarżącej nie może zatem być zaliczony do przeszkód niezależnych od pracodawcy (skarżącej), który odpowiada za działania swoich pracowników. Pracownik działa bowiem pod kierownictwem, na rachunek i ryzyko pracodawcy. Niewykonanie więc przez skarżącą zarządzenia Sądu w wyznaczonym terminie należało ocenić jako brak staranności, której należy wymagać od osoby należycie dbającej o własne interesy. Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
W świetle powyższego, zaniedbanie skarżącej - spowodowane niezapewnieniem prawidłowego obiegu korespondencji, nie może być uznane za okoliczność wskazującą na brak winy w uchybieniu terminu. Tym samym okoliczności podnoszone we wniosku nie mogły stanowić podstawy przywrócenia terminu. Odwołując się bowiem do ugruntowanego w orzecznictwie poglądu, trzeba stwierdzić, iż zaniedbania osób, którymi posłużyła się skarżąca powodują, że nie można uznać braku winy strony w uchybieniu terminowi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2012 r. sygn. akt II OZ 522/12).
W tym stanie rzeczy, Sąd postanowił odmówić przywrócenie terminu, czyniąc to a contrario na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.