Uzasadnienie
Decyzją z [...] lutego 2008 r. Zarząd Dróg Miejskich w [...] wydał decyzję nakładającą karę pienieżną na S. sp. z o. o. z siedzibą w W., za zajęcie pasa drogowego. Wskutek rozpatrzenia odwołania decyzją z [...] października 2008 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], dalej SKO, uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie.
Pismem z 1 grudnia 2014 r. SKO, powiadomiło stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z 28 października 2008 r.
Decyzją z 16 lutego 2015 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., SKO stwierdziło nieważność przedmiotowej decyzji.
W decyzji zawarto pouczenie o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem SKO w [...], w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji.
Strona – zastępowana przez pełnomocnika, pismem z 30 marca 2015 r. złożyła skargę na powyższą decyzję do Sądu, zarzucając tej decyzji obrazę przepisów prawa procesowego. W treści skargi, pełnomocnik oświadczył, iż skarga została wniesiona jedynie "z daleko posuniętej ostrożności procesowej", ze świadomością błędnego pouczenia zawartego w decyzji organu. Dodatkowo pełnomocnik oświadczył, iż został również złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie zaś z § 2 powołanego wyżej przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy SKO w [...], po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, będącą przedmiotem skargi decyzją z [...] lutego 2015 r., wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdziło nieważność własnej decyzji z [...] października 2008 r., nr [...].
W tym miejscu wyjaśnić należy, że od tej decyzji przysługuje szczególny środek odwoławczy w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stosownie bowiem do art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na wydaną w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzję samorządowego kolegium odwoławczego jest uprzednie złożenie żądania o ponowne rozpatrzenie sprawy. Niezłożenie takiego wniosku stanowi brak formalny skargi i skutkuje jej odrzuceniem.
Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że mylne pouczenie organu o możliwości złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (co ma miejsce w okolicznościach rozpoznawanej sprawy) na wydaną w tym trybie decyzję, nie może powodować, że strona skarżąca zwolniona jest od złożenia wniosku określonego w art. 127 § 3 k.p.a. Są to okoliczności, które powinny być wzięte pod uwagę w postępowaniu administracyjnym, a nie sądowym. Brak właściwego pouczenia lub pouczenie niewłaściwe nie może szkodzić stronie, a zatem jest okolicznością, która powinna być wzięta pod uwagę w razie ewentualnego złożenia wniosku o przywrócenie terminu, do złożenia w/w środka zaskarżenia. Skarga do sądu administracyjnego nie jest konkurencyjnym środkiem zaskarżenia decyzji. (por. orzeczenie NSA z 31 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 2127/14, dostępne http://www.nsa.gov.pl/baza-orzeczen).
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli jest ona niedopuszczalna. Niedopuszczalność skargi w tej sprawie wynika z zaskarżenia decyzji pierwszoinstancyjnej, a nie decyzji organu drugiej instancji.
Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną.
O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.