Uzasadnienie
P. Sp. z o/o w M. wniosło skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 04. 2004r. Nr [...] wydane w trybie art. 134 kpa stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 08. 2003r. Nr [...] nakładającej na skarżącego karę pieniężną w kwocie 500,00 zł za wykonywanie przewozu z naruszeniem przepisów o czasie pracy kierowców.
Z akt sprawy wynika, iż w dniu 14.08.2003 r. w miejscowości C.zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] należący do skarżącego. Kierowca tego pojazdu J. Z. nie okazał wykresówki z urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy oraz czas jazdy i postoju za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w wyniku czego doszło do nałożenia na skarżącego, decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, kary pieniężnej.
P. Sp. z o/o w M. w odwołaniu od tej decyzji zwróciło się o anulowanie nałożonej kary pieniężnej podnosząc, że kierowca J. Z., który kierował pojazdem w czasie kontroli, w tygodniu poprzedzającym kontrolę przebywał na urlopie wypoczynkowym, a pojazdem w tym czasie kierował inny kierowca.
Pismem z dnia 10.
- 11. 2003r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wezwał skarżącego w trybie art. 64 § 2 kpa do uzupełnienia braków odwołania poprzez złożenie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego lub innego dokumentu, z którego wynikałoby, że dyrektor J. D., który podpisał odwołanie jest umocowany do działania w imieniu Spółki, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Wezwanie do uzupełnienia braków zostało doręczone skarżącemu w dniu 20.
- 11. 2003r.
W dniu 07.
04. 2004r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał na podstawie art. 134 kpa postanowienie, w którym stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dn. [...] 04. 2004r. z powodu nieuzupełnienia przez skarżącego braków odwołania.
W skardze na to postanowienie P. Sp. z o/o w M. wniosło o jego uchylenie, z powodu rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego i merytoryczne rozpoznanie odwołania.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący na wezwanie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 04.
- 09. 2003r., doręczone skarżącemu w dniu 10.
- 09. 2003r., złożył odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Następnie na wezwanie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10.
- 11. 2003r., doręczone skarżącemu w dniu 20.
- 11. 2003r., ponownie złożył odpis z Krajowego Rejestru Sądowego.
Skarżący nie przedstawił jednak na potwierdzenie tych faktów dowodu doręczenia przesyłki, ani [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego, ani Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego. Adnotacje sporządzone przez skarżącego na pismach z dnia 12.09.2003 r. i z dnia 21.
- 11. 2003r. odnośnie wysłania przesyłek poleconych nie mogą stanowić takiego dowodu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. NR 153, poz. 1270 z późn. zm) – Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga wniesiona przez P. Sp. z o/o w M. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 04. 2004r. zasługuje na uwzględnienie ale z innych względów niż podniesione w skardze.
Skarżący P. Sp. z o/o w M. zostało zobowiązane przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego do uzupełnienia braków odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w trybie art. 64 § 2 kpa, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Nie uzupełnienie przez skarżącego braków powinno więc skutkować taką właśnie sankcją, czyli pozostawieniem odwołania bez rozpoznania. Brak było podstaw do wydania w tej sytuacji postanowienia w trybie art. 134 kpa.
Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w wyroku z dnia 04.
- 01. 2000r. I SAB 133/99 pozostawienie sprawy bez rozpoznania nie następuje ani w formie decyzji, ani postanowienia. Jest to czynność materialno-techniczna, o której należy poinformować stronę.
Podobny pogląd wyraził także Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 08.
- 06. 2000r. III ZP 11/00.
Przepisy prawa procesowego nie przewidują bowiem wydania orzeczenia o pozostawieniu podania (odwołania) bez rozpoznania. Pozostawienie bez rozpoznania nie jest aktem administracyjnym i nie wywołuje żadnych skutków prawnych.
Nieusunięcie przez skarżącego braków formalnych odwołania spowodowało więc, że nie było ono zdolne do wywołania skutku prawnego wszczęcia postępowania odwoławczego, a więc nie zrodziło konieczności wydania orzeczenia kończącego to postępowanie.
Pozostawienie odwołania bez rozpoznania nie pozbawiłoby jednocześnie skarżącego P. Sp. z o/o w M. możliwości obrony jego praw, gdyż w takiej sytuacji przysługiwałaby mu skarga do Sądu na bezczynność organu.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.