Uzasadnienie
Skarżąca "T." Spółka Jawna z siedzibą w L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2021 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Decyzja wydana w I instancji z [...] października 2020 r. nakładała na skarżącą karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.) i została wydana na podstawie art. 92a ww. ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W dniu 30 maja 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2011 r. Nr 89, poz. 506 ze zm., dalej: rozporządzenie).
Stosownie do treści § 1 rozporządzenia, rozpoznanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy o transporcie drogowym przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.
Natomiast w postanowieniu z 11 grudnia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny sygn. akt II GZ 470/12 wskazywał, że "Wykładnia § 1 rozporządzenia z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. Nr 89, poz. 506), zgodnie z którą następuje przekazanie jedynie spraw związanych stricte z nałożeniem kar pieniężnych, a wyłączenie z tegoż przekazania spraw niejako pochodnych w tej kwestii, ograniczyłoby osiągnięcie prawa do sądu obejmującego prawo do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, w sposób niewynikający bezpośrednio z treści przepisu."
W niniejszej sprawie skarżąca na siedzibę w L. [...], ul. [...] (województwo [...]).
Tym samym sądem właściwym do rozpoznania skargi, w myśl cytowanych powyżej przepisów rozporządzenia jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Zgodnie bowiem z § 1 pkt 6 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. 2003 r., Nr 72 poz. 652 ze zm.) sądem właściwym dla obszaru województwa [,,,] jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie.
W myśl zaś art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdzając swoją niewłaściwość miejscową z powodów przytoczonych wyżej, przekazał sprawę sądowi właściwemu, tj. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.