Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2016r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...], którą wymierzono firmie M. sp.j. karę pieniężną w wysokości 225,00 zł za zajecie pasa drogowego ul. [...] w rej. posesji [...] w dniach [...] maja do [...] czerwca 2016r., bez zezwolenia zarządcy drogi poprzez umieszczenie w nim reklamy.
Do wydania powyższych decyzji doszło na podstawie następujących ustaleń:
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...] Prezydent W. po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, wymierzył karę pieniężną w wysokości 225,00 zł dla "M." sp.j. (dalej: skarżąca, spółka) za zajecie pasa drogowego ul. [...] w W. w rej. posesji nr [...] w dniach [...] maja do [...] czerwca 2016r. bez zezwolenia zarządcy drogi poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści "[...]".
Od powyższej decyzji spółka wniosła odwołanie podnosząc zarzut naruszenia art. 6,7,8,77 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że spółka zajęła w części pas drogowy, poprzez umieszczenie reklamy, gdy okoliczność ta nie została potwierdzona właściwymi i szczegółowymi mapami i nie wskazano jednoznacznie jaki jest przebieg pasa drogowego. Zarzucono również naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak przywołania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokumentów na podstawie, których organ przyjął, że w niniejszej sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego. Zdaniem spółki w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nie wskazano bowiem dowodów na których organ się oparł przyjmując takie założenie. Spółka wskazała również, że w sprawie doszło również do naruszenia art. 20 pkt 8 oraz art. 40 ust.12 i 13 oraz art. 40d ust.2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych. Podnosząc wskazane zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako wydanej z naruszeniem wskazywanych w odwołaniu przepisów.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: Kolegium, organ odwoławczy) po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] października 2016r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przywołał obowiązujące w sprawie przepisy prawne oraz wskazał, że w dniu [...] maja 2016r. podczas kontroli pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] stwierdzono funkcjonowanie na elewacji frontowej budynku [...] reklamy w postaci dwustronnego semafora reklamowego treści "[...]" o łącznej powierzchni 0,786 m2. Z czynności sporządzono protokół oględzin oraz dokumentację fotograficzną. Kolejna kontrola wskazanego powyżej pasa drogowego została przeprowadzona w dniu [...] czerwca 2016r. Potwierdziła ona dalsze zajecie pasa drogowego przez w/w semafor reklamowy bez stosownego zezwolenia zarządcy drogi. Podczas wizji dokonanej w dniu [...] lipca 2016r. stwierdzono zdemontowanie przedmiotowej reklamy. Powyższe, zdaniem organu, odwoławczego potwierdza że we wskazanym w decyzji organu I instancji okresie miało miejsce zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, co obligowało organ do naliczenia, według zasad określonych w ustawie o drogach publicznych, kary nakładanej w drodze decyzji administracyjnej i zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie na terenie W. stawkami opłat (uchwała Rady m. st.
Warszawy z dnia 27 maja 2004r. nr XXXI/666/2004, w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych – Dz.Urz. Woj. Mazowieckiego z 2004r., Nr 148, poz. 3717 z późn. zm.) określającymi, że opłata za umieszczenie reklamy ciemnej o powierzchni nie przekraczającej 3 m2 w pasie drogi powiatowej wynosi 2,50 zł/m2.
Zdaniem organu odwoławczego poczynione przez organ I instancji ustalenia uzasadniały nałożenie kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi w wysokości 225,00 zł. Kara ta bowiem stanowi dziesięciokrotność opłaty za zajecie pasa drogowego i obliczana jest jako iloczyn liczby dni zajmowania pasa (w niniejszej sprawie 9 dni), powierzchni reklamy (łączna powierzchni - 0,79 m2 - traktowana jako zajecie 1 m2) oraz obowiązującej stawki opłaty za 1 m2 pasa drogowego (2,50 zł).
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ uznając je za niezasadne wskazał, że do akt sprawy załączony został wydruk z elektronicznej mapy terenu miejsca, na której ujawniono obszar pasa drogowego oraz jego granice, a także naniesiono lokalizację przedmiotowej reklamy. Wskazane dokumenty zdaniem organu, wskazują iż przedmiotowa reklama została umieszczona w pasie drogowym ul. [...]. W ocenie Kolegium, znajdujący się w aktach sprawy w/w dokument z naniesionym punktem lokalizacji reklamy, jest wystarczający na potrzeby postępowania dowodowego.
Nadto jak wynika z dokumentacji fotograficznej, przedmiotowa reklama została umieszczona nad chodnikiem, który zgodnie z art. 4 pkt 6 u.d.p. stanowi część drogi przeznaczonej do ruchu pieszych. Organ przypomniał przy tym że zgodnie z art. 4 ust.1 u.d.p. pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane drogi oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Z powyższego zdaniem organu odwoławczego wynika, że umieszczenie reklamy nad chodnikiem dla pieszych powoduje zajecie pasa drogowego poprzez zajęcie przestrzeni powietrznej nad pasem drogowym, co czyni bezzasadny zarzut skarżącej, iż zgromadzony materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy nie potwierdza faktu zajęcia pasa drogowego.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się "M." sp.j. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą zaskarżono decyzję Kolegium w całości. W skardze zarzucono naruszenie prawa materialnego i procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez:
1/ błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy o drogach publicznych w szczególności art. 20 pkt 8, art. 40 ust.12, art. 40 ust.13, a także przepisów pozostających w związku z tą ustawą – na podstawie, których wydano zaskarżoną decyzję poprzez ich zastosowanie w niniejszej sprawie i na ich podstawie wymierzenie kary pieniężnej, pomimo braku geodezyjnych dowodów (właściwych map potwierdzających zajęcie pasa drogowego przez przedmiotową reklamę);
2/ naruszenie art. 6, 7, 8, 77 § 1 k.p.a. poprzez:
- • błędne przyjęcie, że strona zajęła w części pas drogowy poprzez umieszczenie reklamy, gdy tymczasem okoliczność ta nie została potwierdzona właściwymi i szczegółowymi mapami geodezyjnymi i nie wskazano jednoznacznie jaki jest przebieg pasa drogowego, który zdaniem organu zajęto, a także nie wskazano na jakiej podstawie zostało przyjęte, że został zajęty pas drogowy, gdy tymczasem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, zdaniem skarżącego, jest niewystarczający do stawiania mu tak daleko idących zarzutów jak w niniejszej sprawie i nie potwierdza on zarzucanego stronie zajęcia pasa drogowego szczególności że nie potwierdza tego wydruk z elektronicznej mapy terenu miejsca na której ujawniono zdaniem organu obszar pasa drogowego oraz jego granicę oraz naniesiono lokalizację przedmiotowe] reklamy, który to wydruk strona skarżą kwestionuje w całości podnosząc, że jej zdaniem nie potwierdza on zajęcie pasa drogowego przez przedmiotową reklamę;
- • przyjęcie dokumentacji fotograficznej jako dowodu, iż reklama została umieszczona nad chodnikiem, który zgodnie z art. 4 pkt. 1 u.t.d. stanowi część drogi przeznaczonej dla ruchu pieszych, gdy tymczasem dokumentacja fotograficzna jest nieprecyzyjna i zdaniem skarżącej nie powinna stanowić dowodu w niniejszej sprawie, ponieważ zajęcie pasa drogowego i jego przebieg powinien wynikać z jednoznacznych urzędowych map geodezyjnych, nie budzących wątpliwości odnośnie zarzucanych skarżącej zdarzeń (czynów zajęcia pasa drogowego) wskazujących przy tym przebieg (granice pasa drogowego).
Podnosząc wskazane wyżej zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2016r. a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postepowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w skarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W ocenie Sądu, wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Kolegium jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2016r. naruszają prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego.
Zdaniem Sądu, Kolegium wydając przedmiotową decyzję naruszyło przepisy postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej. Naruszenie wspomnianych przepisów procedury administracyjnej mogło mieć - w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji Kolegium jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, bowiem te same uchybienia legły u podstaw decyzji Prezydenta W. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił przepis art. 40 ust. 12 ust. 1 w związku z art. 40 ust. 6 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (jt.
Dz.U. z 2015r. poz. 460 z późn. zm.- dalej u.d.p.), a podstawową kwestię sporną - prawidłowość ustaleń organów co do przebiegu pasa drogowego a tym samym zasadności uznania, że skarżąca zajęła bez zezwolenia pas drogowy.
Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji miał na uwadze istotę kary administracyjnej, jaką jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów wynikających z obowiązujących przepisów prawa. Proces wymierzania kar pieniężnych należy zatem postrzegać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara ta jest skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 15 stycznia 2007 r., sygn. P 19/06).
W świetle powyższego uznać trzeba, iż podstawowym zadaniem organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia było ustalenie w sposób prawidłowy i niewątpliwy, czy i w jakim okresie reklama o treści "M." była umieszczona w pasie drogowym drogi powiatowej ul. [...] w W. oraz określenie powierzchni spornego zajęcia, a także ustalenie podmiotu, który dokonał tego bezprawnego zajęcia.
W ramach sądowej kontroli należało zatem zbadać i ocenić, czy wszystkie przesłanki istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały przez organ w prowadzonym postępowaniu administracyjnym należycie wyjaśnione.
W ocenie Sądu, tak się nie stało w przedmiotowej sprawie.
Na wstępie merytorycznych rozważań wskazać należy, że według art. 4 pkt 1 u.d.p., pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.
Ww. definicja pasa drogowego została poddana gruntownej analizie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych. I tak, Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 19 czerwca 2000 r., sygn. U OPK 2/00, jednoznacznie stwierdził, że w sprawach dotyczących umieszczania reklam w pasie drogowym, pas drogowy (droga) jako wydzielony pas terenu w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.d.p., obejmuje płaszczyznę gruntu pasa drogowego wraz z przestrzenią nad tym pasem (ONSA 2001/1/11 oraz por. uchwałę z tej samej daty, sygn. U OPK 3/00, ONSA 2001/1/12).
W kontekście powyższych uwag wskazać należy, że pas drogowy jest obiektem trójwymiarowym, korzystającym z niezbędnego uprzywilejowania w sferze publicznoprawnej, niemniej jednak zawsze w granicach niezbędnych dla właściwego funkcjonowania ruchu związanego z jego prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą. Posiada więc wytyczone granice. Inaczej rzecz ujmując pojęcie pasa drogowego, jako wydzielonego liniami bocznymi obszaru wraz z nieograniczonym "słupem" powietrza wznoszącym się nad tym obszarem oraz "słupem" ziemi znajdującym się pod nim, nie jest prawidłowa. Przyjęcie tego rodzaju wykładni prowadziłoby do wniosku, iż wszystko co przechodzi nad lub pod jakąkolwiek drogą np. linia wysokiego napięcia nad gruntową drogą gminną, powoduje zajęcia pasa drogowego, a zatem generuje obowiązek poniesienia określonych opłat z tego tytułu. Uwzględniając jednak funkcjonalną rolę pasa drogowego, w kontekście jego zasięgu nad wydzielony obszar jak i w jego głąb, należy stwierdzić, że granice te określają obiekty i urządzenia służące realizacji celów związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także zarządzania drogą.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1803/12, nie da się jasno określić jednolitego wzorca, który mógłby w każdym przypadku znaleźć zastosowanie i dać odpowiedź na pytanie: na jakiej konkretnie wysokości, bądź na jakiej głębokości, przebiegają granice przestrzenne pasa drogowego, jednakże możliwe jest określenie przesłanek, które należy uwzględnić przy ich ustalaniu. Inaczej bowiem kształtuje się kwestia granic pasa drogowego w odniesieniu do gminnej drogi gruntowej, inaczej zaś w przypadku wielopoziomowego skrzyżowania krajowych autostrad, wyposażonych w liczne urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także z potrzebami zarządzania tego rodzaju drogą. Tak więc to, czy określone urządzenia lub obiekty, niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego np. wodociąg, kabel energetyczny, znajdują się w pasie drogowym, podlega każdorazowemu badaniu, przy uwzględnieniu konkretnych okoliczności sprawy, rodzaju drogi, znajdujących się w pasie drogowym urządzeń technicznych, itp. (por. wyroki także Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 28 maja 2008 r., sygn. akt II GSK 135/08, z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 614/08, z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 316/10, z dnia 25 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 558/11, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w całości treść ww. orzeczenia NSA z dnia 4 lutego 2014 r. i rozważania zawarte w uzasadnieniu cytowanego wyroku i wskazuje, że w przedmiotowej sprawie organy orzekające w ogóle nie rozważyły granicy przestrzennej pasa drogowego. Z treści decyzji wynika, iż organy obu instancji wyszły z założenia, że cała przestrzeń ponad pasem drogowym wydzielonym liniami rozgraniczającymi stanowi część tegoż pasa i każda ingerencja w tę przestrzeń stanowi zajęcie pasa drogowego. Tymczasem - jak wyżej wskazano, i jak wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego - w rozważaniach nad tym jak wysoko (i jak głęboko) sięga pas drogowy należy odwołać się do jego funkcjonalnej roli.
Reasumując obowiązek ponoszenia kosztów lokalizacji obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogą i konsekwencje ich lokalizacji bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodne z warunkami podanymi w zezwoleniu, muszą być zawsze poprzedzone ustaleniami co do tak rozumianego przebiegu granic pasa drogowego, dokonanymi z urzędu. Akcentowano to wielokrotnie w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak np. w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 5 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Sz 477/07 oraz w wyrokach NSA z dnia 28 maja 2008 r. sygn. akt II GSK 135/08 i z dnia 17 czerwca 2008 r. sygn. akt II GSK 171/08. W niniejszej zaś sprawie organ nie poczynił takich ustaleń, co oznacza że organy - ustalając stan faktycznoprawny - sprawy nie dochowały zadość standardom prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie wynikającym z przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. W świetle tych przepisów organ administracji stojąc na straży praworządności obowiązany jest podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; nadto winien swoje ustalenia wyczerpująco przedstawić w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, wyjaśniając przy tym sposób ich subsumcji pod zastosowaną normę prawa (por. również treść art. 107 § 3 k.p.a. na temat zawartości uzasadnienia decyzji administracyjnej - faktycznego i prawnego).
Sąd nie może zastąpić organu administracyjnego w wykonaniu tego obowiązku, a to w myśl zasady, że nie czyni własnych ustaleń w sprawie, tylko ocenia zaskarżony akt pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka ocena możliwa jest jednak tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznych i odniesienia się do wszystkich kwestii materialnoprawnych istotnych dla oceny prawidłowości zastosowania przepisów prawa wymienionych w decyzji jako podstawa prawna podjętego rozstrzygnięcia.
Poza tym dowód na okoliczność zajęcia pasa drogowego poprzez zlokalizowanie w nim urządzenia lub obiektu niezwiązanego z funkcjonowaniem drogi publicznej, bez uprzedniego uzyskania wymaganego prawem zezwolenia nie będzie pełny, jeżeli w materiałach dowodowych sprawy nie zostanie przedstawiony urzędowy dokument geodezyjny określający, z jednej strony, linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy, z drugiej zaś - kolizje z tymi liniami umieszczonych w pasie drogowym urządzeń lub obiektów, pozwalające stwierdzić przypadki zajęcia tego pasa drogowego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 lutego 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1665/07, CBOSA). W celu więc wykazania granic pasa drogowego niezbędnym jest przedłożenie planu gruntu z wyraźnie zaznaczonymi liniami granicznymi tego gruntu (wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 171/08, CBOSA).
Co oczywiste, ustalenia organu wynikające z decyzji w przedmiocie nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia również muszą odwoływać się do tego właśnie dowodu.
Organ zaś w tym zakresie, w zaskarżonym orzeczeniu, odwołuje się do wydruku z elektronicznej mapy terenu miejsca, na której ujawniono obszar pasa drogowego oraz jego granice, a także naniesiono lokalizację przedmiotowej reklamy. Wskazany wydruk nie może być jednak uznany za dokument jednoznacznie wykazujący, że faktycznie wskazana reklama znajdowała się w pasie drogowym, szczególnie że skarżący kwestionuje ten fakt od samego początku. Sąd wskazuje bowiem, iż znajdujący się w aktach sprawy wydruk prócz informacji, że pochodzi z elektronicznej mapy W. i oznaczenia granic nieruchomości z nr ewidencyjnymi działek to nie zawiera żadnych danych odnośnie jego wiarygodności i aktualności, jak również brak jest na niej oznaczenia przebiegu granic pasa drogowego ul. [...]. Należy bowiem podkreślić że często granice działek ewidencyjnych nie pokrywają się z granicami pasa drogowego.
W tej zaś sprawie znaczenie ma czy faktycznie reklama posadowiona na budynku znajdowała się w przestrzeni pasa drogowego a jeżeli tak to w całości czy w części. Dodać również należy, że nie uszło uwagi Sądu, iż jak wynika ze zdjęć wykonanych podczas kontroli pasa w dniu [...] maja 2016r. a także w dniu [...] czerwca 2016r. przedmiotowa reklama zamontowana została na stelażu metalowym niewątpliwie wystającym poza dolne obramowanie budynku. Jednakże w protokole kontroli gdzie wskazano, że zajęcie pasa drogowego nastąpiło o powierzchni 0,393m2 (jedna strona semafora reklamowego), nigdzie nie wskazano czy powierzchnia ta jest liczona wraz ze wspornikiem mocującym reklamę do budynku czy też nie a także czy ustalenia co do zajęcia pasa drogowego dotyczyły całej reklamy wraz ze wspornikiem czy jej części a jeżeli części to jakiej. Powyższe wskazuje, że organ również w tym zakresie nie dokonał w sposób wystarczający wyjaśnienia sprawy.
Wątpliwości co do prawidłowości wydanej w sprawie decyzji pogłębia stanowisko organu co do okresu zajęcia tegoż pasa. Organ w zaskarżonej decyzji przyjął, że bezsporne zajęcie pasa drogowego przez skarżącego miało miejsce od [...] maja do [...] czerwca 2016r. Choć dodać w tym miejscu należy, że w decyzji organu I instancji niewątpliwie znajduje się oczywista omyłka, bowiem w uzasadnieniu znalazł się zapis mówiący, iż zajęcie pasa drogowego nastąpiło od [...] maja do [...] czerwca 2016r. przy czym miało ono jednocześnie trwać 9 dni. Sąd zauważa jednak, że ze znajdującej się w aktach sprawy adnotacji urzędowej i dokumentacji fotograficznej sporządzonych w dniu [...] czerwca 2016r. wynika, iż w tej dacie reklama znajdowała się w dalszym ciągu na fasadzie budynku.
Natomiast podczas oględzin, które miały miejsce w dniu [...] lipca 2016r. reklamy na fasadzie budynku już nie było. Powstaje zatem pytanie kiedy została zdemontowana w/w reklama. Organ w tym zakresie nie poczynił żadnych ustaleń, przyjmując a priori datę [...] czerwca 2016r. jako ostatni dzień, w którym reklama znajdowała się w pasie drogowym. Choć przyjęcie przez organ powyższego jest korzystne dla skarżącego, to jednak nie może nastąpić bez stosowanego uzasadnienia, bo świadczyłoby o dowolności (tj. jedynie szacunkowym charakterze) ustaleń organu.
W tym zaś zakresie zarówno decyzja organu odwoławczego jak i organu I instancji nie zawiera żadnego wyjaśnienia. A zatem Sąd nie zna motywów którymi organy kierowały się przyjmując, że w dniu [...] czerwca 2016r. pas drogowy nie był już ewentualnie zajmowany przez skarżącego a demontaż reklamy nastąpił w dniu [...] czerwca 2016r.
Dla porządku jedynie należy dodać, że nie jest sporne między stronami, że reklama została zamieszczona na elewacji budynku przez skarżącego.
W tych okolicznościach należy stwierdzić, że naruszenie przez organ zasad postępowania - a w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., a nadto art. 80 k.p.a. - jest na tyle istotne, że musiało skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Sąd w tym miejscu dodaje jednak, że nie podziela zarzutu skarżącego w zakresie w jakim wskazuje on, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania poprzez dopuszczenie jako dowodu w sprawie zdjęć zamieszczonej reklamy. Należy bowiem w tym miejscu wskazać, że zgodnie z przepisem art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Tym samym zdjęcia wykonane podczas oględzin terenu jak najbardziej mogą stanowić dowód w sprawie i zostać włączone do materiału dowodowego.
Wobec dostrzeżenia ww. wad w działaniu organu dokonywanie przez Sąd pełnej oceny zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem art. 134 § 1 p.p.s.a. byłoby przedwczesne.
Ponownie rozpatrując sprawę, organ odwoławczy weźmie pod uwagę wskazania Sądu wyrażone powyżej, jak również zawarte w niniejszym wyroku poglądy prawne.
W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (jt Dz. U. z 2016, poz. 718 z późn. zm- dalej: p.p.s.a.), Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.