Uzasadnienie
Skarżący – C. S. w dniu [...] lutego 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego za pośrednictwem Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (k. 4 akt sądowych).
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy - pismem z dnia [...] marca 2013 r. nadanym w dniu [...] marca 2013 r. [...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia przekazał skargę C. S. do organu właściwego, tj. Prezesowi Narodowego Funduszu Zdrowia stosownie do treści przepisu art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 t.j.) zwanej dalej jako "p.p.s.a." zgodnie z którym skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Zaskarżona decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2013 r. zawierająca prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została doręczona skarżącemu C. S. w dniu [...] stycznia 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Z przepisów art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 p.p.s.a. wynika, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
W postanowieniu z dnia 16 lipca 2013 r. sygn. akt II FSK 1775/13 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do niewłaściwego organu w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. lub bezpośrednio do sądu administracyjnego.
W postanowieniu z dnia 14 grudnia 2010 r. o sygn. akt I OSK 1981/10 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przepis art. 65 K.p.a. gwarantujący stronie ochronę przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu jest przepisem mającym zastosowanie wyłącznie w postępowaniu administracyjnym i nie odnosi się do postępowania przed sądami administracyjnymi. Moment wniesienia skargi do organu administracji publicznej rozpoczyna bowiem postępowanie sądowoadministracyjne, dlatego do oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania skargi do organu niewłaściwego, i uznać, że zastosowanie będzie miał art. 65 K.p.a.
Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, skargę należy przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd lub organ administracji publicznej pod adresem właściwego organu administracji publicznej (tak też postanowienia NSA: z dnia 13 lutego 2008r., sygn. akt II OSK 158/08, z dnia 22 kwietnia 2008r., sygn. akt II OSK 546/08 i z dnia 5 czerwca 2008r., sygn. akt I FSK 711/08).
Zaskarżona decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2013 r. została doręczona skarżącemu w dniu 29 stycznia 2013 r., a zatem ustawowy termin do wniesienia skargi na nią upłynął z końcem dnia 28 lutego 2013 r. Skarga natomiast została przekazana do organu właściwego (tj. Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia) przez organ niewłaściwy za pośrednictwem którego skarżący wniósł skargę (tj. Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia) w dniu 5 marca 2013 r., a zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji. O kosztach Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.