Uzasadnienie
Pismem z 5 kwietnia 2017 r. skarżący, A.r P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2017 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając wniosek wskazał, że w chwili obecnej wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałoby się z poważnymi konsekwencjami natury finansowanej, które mogłyby doprowadzić do utraty przez skarżącego płynności finansowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (v. postanowienie NSA z 23 maja 2017 r., II GZ 362/17). Rolą Sądu nie jest poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, albowiem to na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (v. postanowienie NSA z 26 listopada 2015 r., II GZ 752/15).
We wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie skarżący nie przedstawił żadnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych, z punktu widzenia jego interesów, następstw wykonania zaskarżonej decyzji. Zaniechał również jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku w tym zakresie. Jedyne co podnosił to ryzyko utraty płynności finansowej.
Przy rozpoznaniu wniosku Sąd oceniał przesłanki ochrony tymczasowej przy uwzględnieniu okoliczności wynikających z akt sprawy. Dokonana przez Sąd analiza akt potwierdziła brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ocena, czy doszło do naruszenia zarzucanych w skardze przepisów nie jest przedmiotem postępowania w sprawie wpadkowej zainicjowanej wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. Na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznie skargi. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. upoważnia Sąd tylko do oceny złożonego wniosku, w której to ocenie nie mieści się weryfikacja prawidłowości decyzji. Wobec tego okoliczności podniesione w skardze nie mogły odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku.
Nie przewidując wyniku oceny legalności zaskarżonych decyzji, zdaniem Sądu, w przedstawionych okolicznościach wniosek skarżącego o zastosowanie w sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie.
Z podanych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia