Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] lipca 1996r. W. J. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji o wydanie pozwolenia na broń palną krótką. Prośbę swoją motywował tym, iż jest zatrudniony w firmie "K." Sp. z o.o. i broń jest mu niezbędna do wykonywanej pracy.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 1996r. Komendant Wojewódzki Policji zezwolił na posiadanie broni palnej krótkiej przez W. J., wskazując, iż broń przeznaczona jest do ochrony osobistej w związku z zatrudnieniem na stanowisku konwojenta mienia o znacznej wartości w A. Decyzją z dnia [...] grudnia 2001r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął W. J. pozwolenie na broń bojową przyznane na pomocy w/w decyzji.
W. J. nie skorzystał z prawa do odwołania od powyższej decyzji.
[...] lutego 2004r. wystąpił natomiast z wnioskiem do Komendanta Głównego Policji o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] grudnia 2001r. ze względu na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa.
Wskazał, iż organ Policji uznał, że zmiana okoliczności prawnych stanowi zmianę okoliczności faktycznych oraz pominął pojęcie trwałości decyzji administracyjnej i zasadę praw nabytych.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu powyższego wniosku odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2001r., wskazując, iż o tym, czy naruszenie prawa jest naruszeniem "rażącym" w rozumieniu art. 156 § 1pkt 2 k.p.a. decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga.
Użyte w treści uzasadnienia przedmiotowej decyzji KWP w [...] sformułowania nie odpowiadały wprawdzie stanowi faktycznemu i prawnemu sprawy, jednakże w ocenie organu cofnięcie stronie pozwolenia nie wywołało skutków w jakimkolwiek stopniu ujemnie wpływających na jej osobiste bezpieczeństwo przy realizacji zadań konwojenta, czy też na samą możliwość wykonywania tego typu pracy.
Cofnięcie przedmiotowego pozwolenia nie stanowiło więc w ocenie KGP rażącego naruszenia prawa i dlatego też brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności tejże decyzji. Jednocześnie wskazano, że decyzja jest ostateczna, zaś W. J. został pouczony o przysługującej na tę decyzję skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W skardze z dnia [...] kwietnia 2004r. W. J. wnosił o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2004r., wskazując iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał decyzję bez uprzedniego przeprowadzenia prawidłowego postępowania administracyjnego, naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i błędnie pouczył stronę stwierdzając, iż przyczyną wszczęcia postępowania jest brak podstaw prawnych do dalszego posiadania broni. Podniósł jednocześnie, iż nie ma pewności co do istnienia stosownego upoważnienia od Komendanta Głównego Policji dla osoby podpisującej decyzję w jego imieniu.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosząc o oddalenie skargi, wskazał, iż decyzja organu I instancji jest decyzją wadliwą, jednakże przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi, iż stwierdza się nieważność decyzji, która wydana została z rażącym naruszenie prawa.
W przedmiotowej sprawie cofnięcie pozwolenia nie stanowi rażącego naruszenia prawa bowiem nie wywołało skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 157 k.p.a. właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 k.p.a. jest organ wyższego stopnia.
Decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji (art. 158 § 1 k.p.a.) jest wydawana w wyniku ustalenia istnienia wyłącznie co najmniej jednej z przesłanek pozytywnych ustanowionych w art. 156 § 1 p.p.a. i powoduje ona usunięcie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej nieważnością. Brak przesłanek nieważności decyzji jest podstawą odmowy stwierdzenia nieważności.
Decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji bądź o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji jest decyzją w nowej sprawie i wobec tego podlega ona weryfikacji w toku instancji, w trybach nadzwyczajnych i zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W przypadku, gdy decyzja wydana była przez ministra (w szerokim znaczeniu tego określenia wynikającym z art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a.) albo samorządowe kolegium odwoławcze, służyć od niej będzie stronom wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 k.p.a.) oraz skarga do sądu administracyjnego. Skarga ta może być wniesiona dopiero po wyczerpaniu środków odwoławczych, co oznacza, że poprzedzona być musi zawsze albo odwołaniem, gdy ono służy, albo też wniesieniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (uchwała NSA 7 z 9 grudnia 1996r. OPS 4/96, ONSA 1997 Nr 2 poz. 44).
W decyzji powinny być pouczenia o wszystkich środkach jej zaskarżenia. Jednakże błędne pouczenie zawarte w decyzji o bezpośredniej skardze sądowej nie może skutecznie konwalidować obowiązku wyczerpania ustawowego trybu do wniesienia skargi. Może ewentualnie stanowić podstawę do pozytywnej oceny wniosku o przywróceniu terminu do skorzystania przez stronę z instytucji ponownego rozpatrzenia sprawy na podstawie art. 127 § 3 k.p.a.
W sprawie niniejszej stronie nie służyły środki odwoławcze, jednakże przed wniesieniem sprawy do Sądu winna ona zwrócić się do Komendanta Głównego Policji z wezwaniem o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie określonym w art. 127 § 3 k.p.a. i dopiero po skorzystaniu z przewidzianej w tym przepisie możliwości i wydaniu ponownej decyzji służy stronie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Decyzja Komendanta Głównego Policji z [...]kwietnia 2004r. jest bowiem decyzją w nowej sprawie, od której jako środek jej zaskarżenia służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W. J. wskutek błędnego pouczenia organu zamiast zastosować tryb przewidziany w art. 127 § 3 k.p.a. wniósł skargę do sądu. Ta jego czynność, na co wskazano powyżej, nie konwalidowała niewyczerpania przewidzianych prawem środków zaskarżenia i dlatego też Sąd, uznając, że wniesienie skargi z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia jest niedopuszczalne, skargę odrzucił.
Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł, jak w sentencji wyroku.