Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2006 r., nr [...], Urząd Patentowy RP, po rozpoznaniu wniosku skarżącej spółki "K. C." sp.j. E. J. B., K. B. z siedzibą w Z. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] października 2005 r. stwierdzającej wygaśnięcie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "[...]" nr [...] udzielony na rzecz skarżącej spółki – działając na podstawie art. 90 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 100 oraz art. 224 ust. 4 i art. 245 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm. - dalej także p.w.p.) - utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...] października 2005 r.
Z akt sprawy wynika, iż w dniu 22 marca 2000 r. strona skarżąca złożyła wniosek o udzielenie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "[...]".
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. Urząd Patentowy RP udzielił skarżącej spółce jawnej prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "[...]" pod warunkiem uiszczenia opłaty w wysokości 200,- złotych za I okres ochrony wzoru użytkowego, rozpoczynający się w dniu 22 marca 2000 r. i obejmujący 1–3 rok ochrony, w 2 ciągu trzech miesięcy od daty doręczenia decyzji. Organ powołał się przy tym na przepis art. 224 ust. 1 p.w.wp oraz na stosowną normę zawartą w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 2 marca 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat związanych z ochroną wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych (Dz.U. z 2001 r. Nr 90, poz. 1000 ze zm.). Organ jednocześnie w treści decyzji uprzedził skarżącą spółkę, iż w razie nie uiszczenia wskazanej opłaty w wyznaczonym terminie Urząd Patentowy RP stwierdzi wygaśnięcie decyzji o udzieleniu prawa ochronnego.
Ponadto organ – powołując się na przepis art. 224 ust. 1 p.w.p. - stwierdził w treści decyzji, że jeżeli w chwili wydania decyzji rozpoczął się kolejny okres ochrony wzoru użytkowego, a zgłaszający chce przedłużyć ochronę na ten okres, powinien łącznie z w/w opłatą za I okres ochrony wnieść opłatę za okres następny.
Decyzja Urzędu Patentowego RP o udzieleniu prawa ochronnego została doręczona stronie skarżącej w dniu 26 kwietnia 2004 r.
W dniu 20 lipca 2004 r. strona skarżąca uiściła opłatę za I okres ochrony.
Decyzją z dnia [...] października 2004 r., nr [...], Urząd Patentowy RP – działając na podstawie art. 90 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 100 ust. 1 oraz art. 224 ust. 1 p.w.p. stwierdził wygaśnięcie z dniem 22 marca 2003 r. prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "[...]" z powodu nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty za II okres ochrony obejmujący 4 i 5 rok.
Pismem z dnia 17 grudnia 2004 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez rzecznika patentowego, złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie przez Urząd Patentowy RP sprawy zakończonej w/w decyzją tego organu z dnia [...] października 2005 r. Strona wniosła jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty za II okres ochrony prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "[...]". W uzasadnieniu środka zaskarżenia pełnomocnik strony – powołując się na wyjaśnienia skarżącej spółki – stwierdził, iż kłopoty finansowe spółki oraz niekompetencja pracowników firmy doprowadziły do nieuiszczenia stosownej opłaty. Niemniej zdaniem pełnomocnika wyjaśnienia te świadczą o braku winy po stronie skarżącej i uzasadniają tym samym przywrócenie terminu do wniesienia opłaty za II okres ochrony.
Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca załączyła kopię przelewu opłaty za II okres ochrony w wysokości 351,- złotych.
W wyniku rozpoznania wniosku skarżącej spółki "K. C." sp.j. E. J. B., K. B. z siedzibą w Z. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] października 2005 r. - Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] marca 2006 r. utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...] października 2005 r. w przedmiocie wygaśnięcia prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "[...]". Powołując się na przepisy art. 90 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 100 oraz art. 224 ust. 2 i ust. 4 oraz art. 245 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej – organ stwierdził w uzasadnieniu decyzji, iż w przedmiotowej sprawie ostatnim dniem I okresu ochrony był 22 marca 2003 r., co – zdaniem Urzędu – oznacza, iż termin do wniesienia opłaty za kolejny okres ochrony upływał w tymże dniu.
Ponadto – w ocenie organu – w/w opłata za II okres ochrony, powiększona o 30%, mogła być wniesiona przez stronę w dodatkowym 6-miesięcznym terminie, tj. do dnia 22 września 2003 r. Zdaniem Urzędu Patentowego RP uprawniony nie wniósł wymaganej opłaty w żadnym z powyższych okresów. Jednocześnie organ wskazał, iż aktualnie obowiązujące przepisy prawa (art. 224 ust. 4 p.w.p.) nie przewidują możliwości przywrócenia terminu do wniesienia opłaty za ochronę po upływie sześciu miesięcy od dnia upływu poprzedniego okresu ochrony. Organ podniósł, iż powyższy termin należy do terminów prawa materialnego i z tego powodu nie podlega przywróceniu bez względu na przyczynę uchybienia. Zdaniem Urzędu Patentowego RP w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły również nadzwyczajne okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do uwzględnienia uchybienia terminu w trybie art. 243 ust. 6 p.w.p., albowiem - w ocenie organu – kłopoty finansowe uprawnionego oraz nie wywiązanie się prze jego pracowników z obowiązków służbowych – nie mogą być uznane za nadzwyczajne okoliczności.
Od powyższej decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] marca 2006 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez rzecznika patentowego, wniosła w dniu 25 kwietnia 2006 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października 2005 r., strona skarżąca zarzuciła organowi błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu daty wymagalności opłaty za II okres ochrony na dzień 22 marca 2003 r. oraz daty, w której można było uiścić podwyższoną o 30% opłatę na dzień 22 września 2003 r., podczas gdy z treści art. 224 ust. 2 i 4 p.w.p. oraz Art. 5bis Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej wynika, iż wymagalność opłaty za II okres ochrony upłynął w dniu 26 lipca 2004 r. natomiast dodatkowy termin sześciomiesięczny, w którym można było uiścić podwyższoną o 30% opłatę upłynął w dniu 26 stycznia 2005 r. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony wskazał, iż Urząd błędnie określił datę wymagalności opłaty za drugi okres ochrony, ustalając ją na dzień 22 marca 2003 r., a w konsekwencji błędnie obliczył datę, w której można było uiścić podwyższoną o 30% opłatę, ustalając ją na dzień 22 września 2003 r. Zdaniem strony skarżącej z analizy art. 224 wynika, że opłaty okresowe za kolejne okresy ochrony są płatne z góry, nie później niż w dniu, w którym upływa poprzedni okres ochrony z zastrzeżeniem, o którym mowa w ust.
- 1. Zastrzeżenie to – zdaniem strony – wprowadza odstępstwo od unormowania przyjętego w ust. 2 art. 224 i dotyczy dwóch sytuacji, o których mowa w ust.
- 1. Zdaniem skarżącej spółki, jeżeli przed doręczeniem decyzji rozpoczęły się kolejne okresy ochronne, to opłaty za te okresy mogą być uiszczane jednocześnie z opłatą za pierwszy okres ochrony, co należy rozumieć tylko w ten sposób, że kolejne rozpoczęte okresy ochronne płatne są w terminie 3 miesięcy od doręczenia decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, a więc tak jak opłata za pierwszy okres ochrony. Strona wskazała, iż przepis art. 224 ust. 4 p.w.p dopuszcza możliwość uiszczenia opłaty za dalsze okresy ochrony również w terminie 6 miesięcy po upływie terminu określonego w ust.
- 2. Skoro zaś ust. 1 dopuszcza uiszczenie opłaty za kolejne okresy ochrony, które się rozpoczęły przed doręczeniem decyzji jednocześnie z opłatą za pierwszy okres ochrony, zaś opłata za pierwszy okres ochrony płatna jest w ciągu trzech miesięcy od daty doręczenia decyzji, to – zdaniem skarżącej – przedłużony sześciomiesięczny termin biegnie od ostatniego dnia terminu, w którym można było dokonać skutecznie opłaty za pierwszy okres ochrony. Według skarżącej spółki mając na uwadze, iż decyzja o udzieleniu prawa ochronnego została doręczona stronie karzącej w dniu 26 kwietnia 2004 r., to termin na dokonanie opłaty zarówno dla pierwszego, jak i drugiego okresu ochrony upłynął w dniu 26 lipca 2004 r., zaś dodatkowy termin sześciomiesięczny w dniu 26 stycznia 2005 r. Strona powołała się dodatkowo na dyspozycję przepis Art. 5bis Konwencji paryskiej, uznając, iż polski ustawodawca formułując przepis art. 224 ust. 4 p.w.p. miał na uwadze wykonanie dyspozycji Konwencji paryskiej w ramach krajowego porządku prawnego, czyli przyznanie dodatkowego sześciomiesięcznego terminu dla utrzymania praw własności przemysłowej, co należy rozumieć jako termin uzupełniający, stanowiący dodatek do terminu podstawowego, którym jest – zdaniem strony – termin 3 miesięcy od doręczenia decyzji o udzieleniu prawa ochronnego. W ocenie skarżącej spółki przyjęcie stanowiska organu oznaczałoby, że we wszystkich przypadkach, gdy z powodu długotrwałości postępowania przed Urzędem Patentowym RP decyzja o przyznaniu prawa ochronnego została doręczona po rozpoczęciu drugiego lub kolejnego okresu ochrony – uprawniony nie mógłby skorzystać z dobrodziejstwa dodatkowego terminu, co jest sprzeczne zarówno z Art. 5bis Konwencji paryskiej, jak i art. 224 ust. 4 p.w.p. Błędnie ustalając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji datę wymagalności opłaty za drugi okres ochronny Urząd Patentowy RP doprowadził – zdaniem strony – do paradoksalnej sytuacji, której uprawniony miałby wnieść opłatę za drugi okres ochrony przed upłynięciem terminu opłaty za pierwszy okres ochrony, i do tego w momencie, w którym w ogóle nie wiedział, czy zostanie mu przyznane prawo ochronne. Interpretacja taka narusza dodatkowo zasadę równości wobec prawa, albowiem – zdaniem strony – uprawniony, któremu Urząd Patentowy RP wydał decyzję z opóźnieniem byłby w gorszej sytuacji od uprawnionego, który decyzję o udzieleniu prawa ochronnego otrzymał po krótszym okresie oczekiwania. W tej sytuacji podmiot taki pozbawiony dodatkowego terminu ponosiłby – zdaniem skarżącej – sankcję za opieszałe rozpatrywanie jego zgłoszenia przez Urząd Patentowy RP.
W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż powołany w skardze przepis art. 224 ust. 4 p.w.p. daje uprawnionemu możliwość wniesienia opłaty za ochronę w terminie sześciu miesięcy po upływie okresu ochrony przy równoczesnym uiszczeniu opłaty dodatkowej. Zdaniem organu w przepisach ustawy - Prawo własności przemysłowej nie ma żadnego odnośnika, iż powyższy termin dotyczy również opłat uiszczanych zgodnie z art. 224 ust.
1. Według organu w przedmiotowej sprawie uprawniony mógł wnieść opłatę za II okres ochrony jednocześnie z opłatą za pierwszy okres ochrony, określoną w decyzji. Organ wskazał, iż opłatę za pierwszy okres ochrony uprawniony uiścił w dniu 20 lipca 2004 r., a więc w wyznaczonym terminie, jednak wraz z nią nie wniósł opłaty za II (rozpoczęty już) okres ochrony. W związku z tym - daniem Urzędu Patentowego RP – przepisy art. 224 ust. 1 i art. 225 ust. 1 nie mają w tym przypadku zastosowania. Ponadto – zdaniem organu – w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły nadzwyczajne okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do uwzględnienia uchybionego terminu na podstawie art. 243 ust. 6 p.w.p.
W piśmie procesowym z dnia 14 lipca 2006 r. skarżąca spółka przesłała do Sądu kopię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2003 r., sygn. akt II SA 926/03, na poparcie stanowiska zawartego w uzasadnieniu skargi.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 28 lipca 2006 r. strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Należy przy tym wyraźnie zaznaczyć, iż kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność rozstrzygnięć organów administracji publicznej z wiążącymi Polskę unormowaniami prawa międzynarodowego.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.).
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki "K. C." sp.j. E. J. B., K. B. z siedzibą w Z. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] marca 2006 r., nr [...] i utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] października 2004 r. - naruszają prawo.
Zdaniem Sądu stwierdzając wygaśnięcie z dniem 22 marca 2003 r. prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "[...]" nr [...] udzielony na rzecz skarżącej spółki - Urząd Patentowy RP dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 90 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 100 ust. 1 oraz art. 224 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej w zw. z Art. 5bis ust. 1 Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej – poprzez wadliwie przyjęcie, iż data wymagalności opłaty za II okres ochrony w/w prawa ochronnego udzielonego skarżącej przypadała na dzień 22 marca 2003 r., a w konsekwencji błędne uznanie, iż datą, w której można było uiścić podwyższoną o 30% opłatę za drugi okres ochrony był 22 września 2003 r.
Naruszenie wspomnianych przepisów prawa materialnego miało – w ocenie Sądu – istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny obu zaskarżonych decyzji Urzędu Patentowego RP.
Zgodnie z art. 224 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej termin do uiszczenia opłaty za pierwszy okres ochrony, określonej w decyzji o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub odpowiednio prawa z rejestracji, wynosi trzy miesiące od daty doręczenia wezwania. Jednocześnie – jak stanowi zdanie drugie ust. 1 art. 224 - zgłaszający może uiścić opłatę za dalsze rozpoczęte okresy ochrony.
Według art. 224 ust. 2 p.w.p. opłaty za dalsze okresy ochrony są uiszczane, z zastrzeżeniem ust. 1, z góry, nie później niż w dniu, w którym upływa poprzedni okres ochrony.
Z kolei, jak stanowi przepis art. 224 ust. 4 cyt. ustawy, opłaty, o których mowa w ust. 2, można uiszczać również w terminie sześciu miesięcy po upływie terminu określonego w ust. 2, przy równoczesnym uiszczeniu opłaty dodatkowej w wysokości 30% opłaty należnej. Termin ten nie podlega przywróceniu.
Mając na względzie w/w przepisy ustawy - Prawo własności przemysłowej należy uznać, iż Urząd Patentowy RP dopuścił się obrazy tych unormowań, poprzez uznanie w zaskarżonej decyzji, że w przedmiotowej sprawie termin do wniesienia opłaty za kolejny (drugi) okres ochrony upływał w ostatnim dniu I okresu ochrony, tj. w dniu 22 marca 2003 r. i w konsekwencji, iż w/w opłata za II okres ochrony, powiększona o 30%, mogła być wniesiona przez skarżącą spółkę jawną w dodatkowym 6-miesięcznym terminie do dnia 22 września 2003 r.
Zdaniem Sądu z przepisu art. 224 ust. 1 p.w.p. wynika bowiem jednoznacznie, iż termin do uiszczenia opłaty za drugi okres ochrony nie mógł przypadać wcześniej, niż termin do uiszczenia opłaty za I okres ochrony, zaś ten zgodnie z omawianym przepisem p.w.p. upływał w terminie trzech miesięcy od dnia doręczenia uprawnionemu decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 2004 r. o udzieleniu prawa ochronnego na wzór przemysłowy.
Decyzję o udzieleniu prawa ochronnego doręczono stronie skarżącej w dniu 26 kwietnia 2004 r., a więc już w trakcie trwania II okresu ochrony, obejmującego 4 i 5 rok. W tej sytuacji – zdaniem Sądu - termin do uiszczenia opłaty za II okres ochrony zaczął również biec od dnia doręczenia stronie decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, co oznacza, że termin na dokonanie opłaty zarówno za I, jak i II okres ochrony upływał w dniu 26 lipca 2004 r.
Niemniej, zgodnie z przepisem art. 224 ust. 4 p.w.p. strona miała – zdaniem Sądu – możliwość uiszczenia podwyższonej o 30% opłaty za II okres ochrony również w dodatkowym, sześciomiesięcznym terminie liczonym od upływu terminu dla uiszczenia opłaty za poprzedni (pierwszy) okres ochrony, a więc w okresie liczonym od dnia 26 lipca 2004 r.
W tej sytuacji należy uznać, iż skarżąca zasadnie uznała, że w jej przypadku dodatkowy termin sześciomiesięczny upływał w dniu 26 stycznia 2005 r.
Z powyższego wynika, iż skoro skarżąca spółka uiściła podwyższoną o 30% opłatę za drugi okres ochrony w dniu 16 grudnia 2004 r., to brak było podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia udzielonego jej prawa ochronnego z powodu nieuiszczenia w terminie opłaty za II okres ochrony.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela również poglądu Urzędu Patentowego RP zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę, w uzasadnieniu której organ ten stwierdził, iż przepis art. 224 ust. 4 p.w.p., przewidujący możliwość wniesienia opłaty za ochronę w dodatkowym terminie sześciu miesięcy - nie dotyczy opłat uiszczanych zgodnie z art. 224 ust. 1.
Zdaniem Sądu – o ile należy zgodzić się z organem, iż w przedmiotowej sprawie uprawniony mógł wnieść opłatę za II okres ochrony jednocześnie z opłatą za pierwszy okres ochrony, określoną w decyzji (tak również twierdzi skarżąca spółka), to nie sposób przyjąć dalszej tezy Urzędu Patentowego, iż opłata ta (za II okres ochrony) mogła być uiszczona przez skarżącą tylko i wyłącznie w tym trzymiesięcznym terminie, bez możliwości zastosowania terminu dodatkowego, o którym mowa w art. 224 ust. 4 p.w.p.
Zdaniem Sądu taki sposób interpretacji przepisu art. 224 ust. 4 p.w.p. jest sprzeczny nie tylko z wykładnią celowościową, ale przede wszystkim z wiążącymi Polskę normami prawa międzynarodowego, w tym z postanowieniami Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej z dnia 20 marca 1883 r. (w wersji zmienionej w Sztokholmie w dniu 14 lipca 1967 r. – Dz.U. z 1975 r. Nr 9, poz. 51 i 52).
Zgodnie z Art. 5 bis ust. 1 Konwencji paryskiej w celu uiszczenia opłat, przewidzianych dla utrzymania w mocy praw własności przemysłowej, przyznawany będzie termin dodatkowy, co najmniej sześć miesięcy, przy równoczesnym uiszczeniu opłaty dodatkowej, o ile ustawodawstwo wewnętrzne ustala taką opłatę.
Unormowanie to znalazło potwierdzenie również w innym, wiążącym Polskę akcie prawa międzynarodowego, a mianowicie w przepisie Art. 2 ust. 1 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS), stanowiącego załącznik do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO) (publikacja: Dz.U. z 1996 r. Nr 32, poz. 143 z dnia 19 marca 1996 r.). Zgodnie z Art. 2 ust. 1 TRIPS członkowie tego Porozumienia zastosują się w zakresie m.in. standardów dotyczących praw własności intelektualnej do wymogów Artykułów 1-12 i 19 Konwencji paryskiej, a więc m.in. do wymogów zapewnienia terminu dodatkowego, o którym mowa w przepisie Art. 5 bis ust. 1 Konwencji.
Należy zauważyć, iż pozycja prawna umów międzynarodowych ratyfikowanych w okresie poprzedzającym wejście w życie Konstytucji RP jest uregulowana w art. 241 ust. 1 Konstytucji. Zgodnie z tym przepisem umowy międzynarodowe ratyfikowane dotychczas przez Rzeczypospolitą Polską na podstawie obowiązujących w czasie ich ratyfikacji przepisów konstytucyjnych i ogłoszone w Dzienniku Ustaw uznaje się za umowy ratyfikowane za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie i stosuje się do nich przepisy art. 91 Konstytucji, jeżeli z treści umowy międzynarodowej wynika, że dotyczą one kategorii spraw wymienionych w art. 89 ust. 1 Konstytucji. Do grupy umów, o których mowa w art. 241 ust. 1 Konstytucji RP, należy m.in. Porozumienie TRIPS.
W tej sytuacji należy – zdaniem Sądu - przyjąć, iż w/w normy powołanych umów międzynarodowych dodatkowo potwierdzają przyjęty przez stronę skarżącą sposób interpretacji przepisu art. 224 ust. 4 ustawy – Prawo własności przemysłowe.
Należy uznać więc, że sześciomiesięczny termin dla uiszczenia przez skarżącą spółkę jawną opłaty za II okres ochrony zaczął biec w niniejszej sprawie dopiero od dnia zakończenia trzymiesięcznego terminu przewidzianego dla uiszczenia opłaty za I okres ochrony, co oznacza, że ostatecznie upłynął on wobec skarżącej dopiero w dniu 26 stycznia 2005 r.
Według Sądu dokonując interpretacji przepisu art. 224 p.w.p., przy uwzględnieniu w/w norm prawa międzynarodowego, należy pamiętać również o tym, iż wykładnia prawa nie może prowadzić do sytuacji, w której zostałaby naruszona konstytucyjna zasada równości wobec prawa poprzez pozbawienie niektórych podmiotów uprawnienia do dodatkowego, sześciomiesięcznego terminu do uiszczenia opłaty za dalsze okresy ochrony praw własności przemysłowej.
W tej sytuacji - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – należy uznać, iż Urząd Patentowy RP wadliwie interpretując normę art. 224 ust. 1 i 4 p.w.p., doprowadził do niezgodnego z prawem pozbawienia skarżącej spółki "K. C." sp.j. E. J. B., K. B. z siedzibą w Z. prawa ochronnego na wzór przemysłowy.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, iż uchylone decyzje Urzędu Patentowego RP nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Jednocześnie Sąd – działając w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. - zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym zwrot uiszczonego wpisu sądowego w wysokości 1.000,- złotych, a także postanowił o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego (w tym kosztów poniesionej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa) w kwocie 615,- złotych, na podstawie przepisu art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz.U. z 2003 r. Nr 212, poz. 2076 ze zm.).